Sjors Janssen . nl

De voorspellingen voor dit weekend zagen er goed uit. Temperatuurtje zou weer iets oplopen tot net voorbij de 30 graden, een briesje en bijna als vanzelfsprekend geen bewolking. Maar toen ik vrijdagochtend wakker werd leek het mistig. Naief natuurlijk… Hier in Dubai regent slechts enkele uren per jaar, dus mistig is het nooit of zelden. Het briesje komt uit de verkeerde richting en heeft in Saudi Arabie zandstormen veroorzaakt. Het gevolg daarvan is dat Dubai is gehuld in een mist van zand. In plaats van ‘foggy weather’ wordt Dubai zo nu en dan dus bezocht door ‘Sandy weather’.
Buiten is alles bedekt met een fijne laag zand. Niet lang nadat we wat hebben rondgelopen op de Jumeirah Palm besluiten we – al tandenknarsend op het fijne zand – om weer terug te gaan naar het appartement. Daar relaxen we wat bij het zwembad, zoeken we het stoombad op en besluit ik de middag met een kleine workoutsessie – van anderhalf uur – in de sportschool. De laatste keer dat ik met gewichten en dergelijke aan de gang ben geweest kan ik me amper herinneren, dus met een klein stressje in vrijwel elke spier in mijn bovenlijf bereid ik me voor op de avond. We hebben een afscheidsfeestje van een collega die ruim een jaar in Dubai is geweest. Dat moet in stijl worden gevierd en uiteindelijk belanden we weer in People’s. Succes verzekerd.
De zaterdag – alweer de laatste dag van het weekend; een idee waar ik maar niet aan lijk te kunnen wennen – is het weer weliswaar ietsje beter, maar Sandy is er nog steeds. Weer zoeken we de comfortabele omgeving op van het buitenzwembad en tegen de avond gaan we naar JBR om iets te eten. Eén ding is zeker, de batterij is weer helemaal opgeladen voor een nieuwe week. Een week die wordt afgesloten met het invliegen van mijn allerliefste vriendinnetje. Alleen nog over die spierpijn zien heen te komen.

Met mijn collega’s terug in Nederland heb ik de tijd om op eigen gelegenheid een stuk van Dubai te verkennen. Eerst natuurlijk uitslapen, want de batterij moet na afgelopen week – kennelijk – worden opgeladen.
Tegen het begin van de middag pak ik de metro naar Deira. Deira is het oudste gedeelte van Dubai welke door een rivier wordt gescheiden van de rest. De sfeer zou er anders moeten zijn als in het westelijk gelegen Dubai. Je zou het kunnen kunnen vergelijken met het effect dat de Thames heeft in London en de rivieren rondom Manhattan in New York.
Met de metro ga ik dus van Dubai Marina in het Zuid-Westen naar Deira in het Noord-Westen. Zodra ik uitstap word me meteen duidelijk wat de rivier voor gevolgen heeft. Natuurlijk is er hoogbouw, maar lang niet zo extreem als in de rest van Dubai. De bouwstijl is er veel mediterraner – het ook wat weg van de Portugese stijl die ik eerder in Mozambique heb gezien – maar dan met menig moskee die verstopt zit via smalle steegjes.
Ik loop langs de kade die helemaal vol staat met goederen die klaar staan om geladen te worden of misschien naar de eindbestemming in Dubai moeten worden vervoerd. Alleen gebeurt er niet veel, behalve als ik iets verder loop naar de Dhow Wharfage waar het een komen en gaan is van de kleine bootjes.
In het nabij gelegen Al Ras breng ik een bezoek aan ‘the Heritage House’ en de ‘Al-Ahmadiya School’, waarna ik via smalle steegjes langs de verschillende Souqs loop die zich er bevinden.
Na het geslenter is het tijd om terug te gaan. Onderweg stop ik bij de halte Burj Khalifa / Dubai Mall en ik kan de kans om het icoon van dichtbij te bekijken niet laten liggen. De toren is ruim 800 m hoog en torent in Dubai werkelijk overal bovenuit. Pas als je ervoor staat besef je pas hoe gigantisch de Burj Khalifa is en hoe klein en nietig alle andere hoogbouw is. De Khalifa laat alles – letterlijk – in zijn schaduw staan.
Ten slotte loop ik nog Dubai Mall in, maar om eerlijk te zijn doet het me weinig. Mijn afkeer tegen shoppen zal daar ongetwijfeld aan ten grondslag liggen. Duidelijk tijd om naar het appartement te gaan.

Ik ben wat onwennig. Dubai is een fantastische stad, maar er is iets wat ik nog niet een plek heb kunnen geven. De hoogbouw is indrukwekkend – met name Burj al Arab en de Kalifa – en de auto’s natuurlijk! De sfeer is openhartig en vriendelijk en toch… ligt het aan het materialisme? Het eeuwig durende overtroeven? Why does size still matter in Dubai? Is het nepotisme?
Van alle bewoners is nog maar 10% Emirati. De rest komt van buiten in de vorm van bouwvakkers, schoonmakers, expats en business volk (net als ik). Veel van de inwoners van Dubai verblijven hier slechts tijdelijk. De één met een paar weken wat korter dan ander die hier enkele jaren blijven, maar de meesten gaan er uiteindelijk vandoor. Verder naar het volgende land of gewoon terug naar huis. Nadat er bakken met geld is verdiend.

Maar misschien oordeel ik te snel. Komend weekend vliegen mijn collega’s terug naar NL en blijf ik alleen achter in Dubai. Mooie gelegenheid voor mij als Dubai Noobie de stad te gaan verkennen en wat meer van de sfeer te proeven dan dat ik tot nu toe heb kunnen doen.
Overigens ben ik de trotse bezitter van een heuse Nokia 1280 in combinatie met een pre-paid kaart om de telefoonkosten te kunnen drukken. Wie heeft er tegenwoordig nog smartphones nodig? Ouderwets wordt weer nieuwerwets!