Sjors Janssen . nl

Afgelopen weekend ben ik met twee collega’s naar Dubai vertrokken om in de komende twee maanden aan een transitieplan te werken voor een distributeur die een inhaalslag wil maken op het gebied van Supply Chain Management en Customer Experience. Het afscheid op Schiphol viel zwaar… twee maanden van sporadisch Skypen en hier en daar wat telefoneren is niet echt een leuk vooruitzicht. Het project aan de andere kant maakt behoorlijk wat goed.

In Dubai aangekomen lopen we zonder problemen langs de immigratie en ook de koffers zijn niet veel later weer terug in ons bezit. Flinke unit trouwens. Normaal gesproken kom ik met veel pijn en moeite met koffer – of eigenlijk backpack – in de buurt van 15 kg. Vandaag tors ik 22.5 van de toegestane 23 kg achter me aan. Het inchecken op Schiphol was dan ook een spannend momentje. We voegen aan het gewicht nog wat kilo’s toe na een bezoek aan de tax-free shop. Alcohol is hier namelijk moeilijk te verkrijgen, dus we slaan elk 4 liter drank in; meer is niet toegestaan.

Vanaf het vliegveld gaan we naar Nuran Greens in Dubai Marina waar we een serviced apartment hebben gehuurd voor de komende periode. Het Party Palace heeft een oppervlak van een ‘whopping’ 150 m2 en is dichtbij het kantoor van Capgemini en de klant. Voorzien van comfortabele banken, breedband, enzovoort, hoeven we ons nergens zorgen over te maken.

• 

Eind vorig jaar viel de uitnodiging voor een training in Les Fontaines op de digitale mat. Uit de wandelgangen van Capgemini had ik al begrepen dat Les Fontaines een belevenis is die je minimaal 1x per jaar wilt meemaken, dus snel openen die handel. Het betrof een training op het gebied van Collaborative Planning gecombineerd met de Execution ervan als onder deel van de Winter University.

Begin deze week was het moment aangebroken om richting Parijs af te reizen om de training bij te wonen en om collega’s van andere kantoren te ontmoeten. Samen met twee van mijn collega’s van mijn cluster Logistics & Fulfillment reden we naar Chantilly waar we na 450km de oprit opreden van Les Fontaines. Een spectaculair chateau met een geweldig uitzicht dat ooit toebehoorde aan de Rothschilds, maar nu dus onderdeel is van de Capgemini groep.

Na de kick-off ontmoet ik de rest van de groep die afkomstig is uit Duitsland, Finland, Zweden, UK, VS en Frankrijk; een goed internationaal – doch voornamelijk Europees – gezelschap.
Na afloop van de eerste dag zijn we als eerste te vinden in de bar van het chateau, want kennis vergroten is één ding; wat netwerken onder het genot van een borrel hoort er ook bij. De bus die ons – wegens gebrek aan voldoende bedden – naar het een nabij gelegen hotel Dolce brengt, maakt een abrupt einde aan de avond. Het hotel doet overigens absoluut niet onder voor Les Fontaines en met het drukke programma in het achterhoofd van de komende dagen is het waarschijnlijk beter zo.
De rest van de dagen worden de concepten toegelicht zoals Vendor Managed Inventory, CPFR en Sales & Operations Planning aan de hand van een aantal spraakmakende cases. Bovendien bespreken we een aantal trends en innovaties op het gebied van Integration en Visibility in Supply Chain Management. De drie dagen vliegen voorbij en één ding is zeker: komende week ga ik shoppen om weer naar Les Fontaines terug te kunnen keren!

• 

Na een onrustige nacht slaap word ik gewekt door het daglicht dat zich net langs mijn gordijn naar binnen baant. Opgestaan, gedoucht en vervolgens de deur uit gelopen om even te ontbijten aan de baai. Helaas is echter nog niemand op het idee gekomen om in de buurt van het financial district een ontbijt-toko te beginnen aan de baai en moet ik dus noodgedwongen een stuk doorlopen. Op een gegeven moment loop ik voorbij een aantal boten die naar Alcatraz varen, maar ik heb nog niet gegeten, dus ik ga nog even verder. Gelukkig is niet veel verder een take-out waar ik wat croissants kan scoren (da’s toch Frans?) en dus terug naar de boten om naar Alcatraz te gaan.
Het zonnetje is inmiddels al aardig fel aan het schijnen en ik heb dan al spijt dat ik een trui aan heb getrokken en mijn schoudertas heb thuisgelaten. Ook heb ik geen zonnebril of zonnebrandcrème bij me, dus de voorbereiding had wat beter gekund.

Op Alcatraz word ik dolenthousiast ontvangen door een Amerikaanse alsof ze me al jaren niet meer heeft gezien en blij is dat ik nu eindelijk weer voor haar sta. Na een kleine introductie over het eiland besluit ze quasi-vriendelijk door te vertellen wat wel en wat is toegestaan. Dat is echt iets waar ik nog aan moet wennen. Hartstikke vriendelijk alsof ze je al jaren kennen, maar dan tegelijkertijd je op een dergelijke manier informeren dat mocht je het gore lef hebben om een rechtzaak aan te spannen, je geen poot meer hebt om op te staan want zei kunnen zich immer en altijd redden met: “told you so!” om vervolgens weer een glimlach tevoorschijn te toveren. Anyway, ik dus aan het rondbanjeren op Alcatraz waarbij ik met stomme verbazing zie hoe klein die cellen zijn: mijn bed is nog groter! Erg economisch en efficiënt ingericht zou je dus kunnen zeggen. Na een paar uur houd ik het voor gezien en ga terug naar het vaste land.

Daar aangekomen loop ik verder over de Embarcadero richting Fishermans Warf en Pier 39 om zeeleeuwen te begroeten. Even twijfel ik daar een fiets te huren en door te rijden naar de Golden Gate, maar ik besluit gewoon om door te lopen en daar in de buurt te blijven. Weliswaar heuvel op, maar niet zeuren: op een fiets schiet ik toch overal voorbij en ik wil juist wat van de stad zien, zeker omdat ik nu in een oudere buurt van SF ben. Bovendien is die brug er de rest van de week ook nog om van dichtbij te bekijken. Van die keuze heb ik helemaal geen spijt, bij de Russian Hill is een briljante kronkelende weg naar beneden (Crooked Street) voor de echte Schumi’s onder ons en niet veel verder staan nog een paar Victoriaanse huizen die door de jaren heen alle aardbevingen hebben doorstaan. Tevens heb je in die buurt een aantal plaatsen waar je prachtig kunt uitkijken over de stad waar water, groen, hoog- en laagbouw zich voortdurend afwisselen. Uiteindelijk rust ik even een beetje uit en SMS wat met m’n schatje in een parkje (Lafeyette) en ga met de cable car terug richting mijn hotel. Lekker de toerist uitgehangen dus, waarna ik het een en ander ga voorbereiden voor morgen.

•