Sjors Janssen . nl

Met mijn collega’s terug in Nederland heb ik de tijd om op eigen gelegenheid een stuk van Dubai te verkennen. Eerst natuurlijk uitslapen, want de batterij moet na afgelopen week – kennelijk – worden opgeladen.
Tegen het begin van de middag pak ik de metro naar Deira. Deira is het oudste gedeelte van Dubai welke door een rivier wordt gescheiden van de rest. De sfeer zou er anders moeten zijn als in het westelijk gelegen Dubai. Je zou het kunnen kunnen vergelijken met het effect dat de Thames heeft in London en de rivieren rondom Manhattan in New York.
Met de metro ga ik dus van Dubai Marina in het Zuid-Westen naar Deira in het Noord-Westen. Zodra ik uitstap word me meteen duidelijk wat de rivier voor gevolgen heeft. Natuurlijk is er hoogbouw, maar lang niet zo extreem als in de rest van Dubai. De bouwstijl is er veel mediterraner – het ook wat weg van de Portugese stijl die ik eerder in Mozambique heb gezien – maar dan met menig moskee die verstopt zit via smalle steegjes.
Ik loop langs de kade die helemaal vol staat met goederen die klaar staan om geladen te worden of misschien naar de eindbestemming in Dubai moeten worden vervoerd. Alleen gebeurt er niet veel, behalve als ik iets verder loop naar de Dhow Wharfage waar het een komen en gaan is van de kleine bootjes.
In het nabij gelegen Al Ras breng ik een bezoek aan ‘the Heritage House’ en de ‘Al-Ahmadiya School’, waarna ik via smalle steegjes langs de verschillende Souqs loop die zich er bevinden.
Na het geslenter is het tijd om terug te gaan. Onderweg stop ik bij de halte Burj Khalifa / Dubai Mall en ik kan de kans om het icoon van dichtbij te bekijken niet laten liggen. De toren is ruim 800 m hoog en torent in Dubai werkelijk overal bovenuit. Pas als je ervoor staat besef je pas hoe gigantisch de Burj Khalifa is en hoe klein en nietig alle andere hoogbouw is. De Khalifa laat alles – letterlijk – in zijn schaduw staan.
Ten slotte loop ik nog Dubai Mall in, maar om eerlijk te zijn doet het me weinig. Mijn afkeer tegen shoppen zal daar ongetwijfeld aan ten grondslag liggen. Duidelijk tijd om naar het appartement te gaan.

• 

Ik ben wat onwennig. Dubai is een fantastische stad, maar er is iets wat ik nog niet een plek heb kunnen geven. De hoogbouw is indrukwekkend – met name Burj al Arab en de Kalifa – en de auto’s natuurlijk! De sfeer is openhartig en vriendelijk en toch… ligt het aan het materialisme? Het eeuwig durende overtroeven? Why does size still matter in Dubai? Is het nepotisme?
Van alle bewoners is nog maar 10% Emirati. De rest komt van buiten in de vorm van bouwvakkers, schoonmakers, expats en business volk (net als ik). Veel van de inwoners van Dubai verblijven hier slechts tijdelijk. De één met een paar weken wat korter dan ander die hier enkele jaren blijven, maar de meesten gaan er uiteindelijk vandoor. Verder naar het volgende land of gewoon terug naar huis. Nadat er bakken met geld is verdiend.

Maar misschien oordeel ik te snel. Komend weekend vliegen mijn collega’s terug naar NL en blijf ik alleen achter in Dubai. Mooie gelegenheid voor mij als Dubai Noobie de stad te gaan verkennen en wat meer van de sfeer te proeven dan dat ik tot nu toe heb kunnen doen.
Overigens ben ik de trotse bezitter van een heuse Nokia 1280 in combinatie met een pre-paid kaart om de telefoonkosten te kunnen drukken. Wie heeft er tegenwoordig nog smartphones nodig? Ouderwets wordt weer nieuwerwets!

• 

Afgelopen weekend ben ik met twee collega’s naar Dubai vertrokken om in de komende twee maanden aan een transitieplan te werken voor een distributeur die een inhaalslag wil maken op het gebied van Supply Chain Management en Customer Experience. Het afscheid op Schiphol viel zwaar… twee maanden van sporadisch Skypen en hier en daar wat telefoneren is niet echt een leuk vooruitzicht. Het project aan de andere kant maakt behoorlijk wat goed.

In Dubai aangekomen lopen we zonder problemen langs de immigratie en ook de koffers zijn niet veel later weer terug in ons bezit. Flinke unit trouwens. Normaal gesproken kom ik met veel pijn en moeite met koffer – of eigenlijk backpack – in de buurt van 15 kg. Vandaag tors ik 22.5 van de toegestane 23 kg achter me aan. Het inchecken op Schiphol was dan ook een spannend momentje. We voegen aan het gewicht nog wat kilo’s toe na een bezoek aan de tax-free shop. Alcohol is hier namelijk moeilijk te verkrijgen, dus we slaan elk 4 liter drank in; meer is niet toegestaan.

Vanaf het vliegveld gaan we naar Nuran Greens in Dubai Marina waar we een serviced apartment hebben gehuurd voor de komende periode. Het Party Palace heeft een oppervlak van een ‘whopping’ 150 m2 en is dichtbij het kantoor van Capgemini en de klant. Voorzien van comfortabele banken, breedband, enzovoort, hoeven we ons nergens zorgen over te maken.

•