Sinds mijn laatste loodjes is de afgelopen tijd in sneltreinvaart voorbij gegaan. Mijn verdediging ging hartstikke goed, want ik ben afgestudeerd met een acht en daarmee uitermate tevreden.
Daarna brak voor mij een periode van solliciteren aan en dat was lastiger dan gedacht. Overal om je heen doet de media en de politiek het voorkomen alsof banen voor het oprapen liggen. Onzin. Voor een leuke baan moet je keihard zoeken. En als je er eenmaal eentje hebt gevonden, dan moet je nog eens door vier, vijf sollicitatieronden heen. Aan het eind van de rit had ik een aanbieding op zak, wachtte ik op een uitslag van een assessment center en had ik een oriënterend gesprek (waarvan mijn verwachtingen niet al te hoog gespannen waren).
Met de uiterst gunstige positie om uiteindelijk te kunnen kiezen, heb ik het doorhakken van de knoop overgelaten aan mijn gevoel – en een beetje door verstand, of course. Nooit gedacht dat ik zo’n softie zou zijn, die de ratio aan de kant kan zetten om ‘het gevoel’ te laten zegevieren.
Sinds kort ben ik dus werkzaam bij de koninklijke en maak de dynamiek in Telecom-land dus van heel dichtbij mee. Spannende tijden zijn al aangebroken, dus kom maar op!
Morgen is voor mij nu al voor een memorabele dag, want dan zal ik namelijk afstuderen. Hoewel sommigen het wellicht voor onmogelijk of zeer onwaarschijnlijk hebben gehouden, breekt morgen de dag aan waar ik op succesvolle wijzen een punt achter mijn studententijd kan zetten. Met een papiertje (lees: bul) in de hand kan ik mezelf dan eindelijk op de arbeidsmarkt begeven, die op het moment erg gunstig is. Goed nieuws dus.
In tegenstelling van wat ik van afstuderende vrienden gewend ben, is het mij morgen niet toegestaan om uit te leggen waar ik de afgelopen periode mee bezig ben geweest. Persoonlijk vind ik dit erg jammer, want ik had het graag aan iedereen willen vertellen. Nee, morgen staat enkel en alleen in het teken van doormidden gezaagd te worden door een examencommissie, die mij het leven zuur zullen maken met de meest vervelende en lastige vragen. Hoewel dit ietsje overdreven klinkt, is dat voorlopig hetgeen waar ik vanuit ga…. kan het alleen maar meevallen!
Daarna is er reden te meer voor een feestje! Over de exacte datum valt op dit moment nog maar weinig te zeggen en al helemaal niet over de locatie. Gewoon in Groningen, Tilburg, Eindhoven, of ergens in het midden des lands? Binnenkort weet ik het, maar nu eerst de laatste loodjes vooruit slepen met de voorbereidingen van mijn verdediging. Daarna is het weer tijd voor andere zaken.
Buiten is het lekker weer en ik zit hier een beetje achter m’n laptopje te zwoegen aan mijn scriptie. Veel liever zou ik nu buiten willen zitten met een wit biertje, hoewel rose een een goed alternatief zou zijn.
Aan de andere kant, ‘t is hier gelukkig een stuk minder warm en benauwd dan op kantoor. Daar bevindt mijn werkplek zich namelijk op de bovenste verdieping, direct onder een platdak. Je kunt je voorstellen dat het vanzelf broeierig wordt als daar de hele dag de zon op staat. En net als de rest van het gebouw is dat kamertje uitgerust met top-koeling (nee, geen airco).
Maar eigenlijk mag ik daarover niet klagen, aangezien ik daar slechts een of twee keer per week aan het werk ben. De rest van de week zit ik dus gewoon thuis, waar ik met enige regelmaat wordt lastig gevallen door een hitsig konijn. ‘t Is een lief beestje hoor, maar soms maakt het de drang om naar buiten te gaan er niet minder om.
Ondertussen zit ik hier aardig te ouwebetten over het weer en de vraag bekruipt me of ik nu al oud begin te worden. Nog niet eens afgestudeerd en dan al bejaard…. Het einde komt in zicht – als student, maar wat heeft de toekomst voor mij in petto? Graag zie ik mezelf aan de slag gaan bij een consultancy bureau, maar na het zien van onderstaand spotje zou ik zomaar daaraan kunnen gaan twijfelen. Wat een feest!
