Dag 35 – 16/10/11: Kampala
‘s Nachts regent het hard waardoor Red Chilli, onze campsite, enigszins in een modderpoel is veranderd. Oppassen dus voor uitglijders op mijn slippers.
Na het ontbijt gaan we richting Entebbe voor een bezoek aan de chimpansees op het eiland van Ngamba. Ngamba is opgericht door Jane Goodall voor de opvang van Chimpansee wezen in Oeganda en omstreken en momenteel verblijven er 43 op het eiland. Eerst krijgen we wat tekst en uitleg waarbij we gewaarschuwd voor Eddy, die graag met stenen gooit als hij ongeduldig wordt, voordat we naar de chimpansees gaan. Niet lang daarna zien we dat Eddy inderdaad een steen naar ons toewerpt als het voederen hem te lang duurt. De steen mist ruimschoots het doel. Ondertussen is er onder de chimpansees complete chaos uitgebroken terwijl ieder voor zich bezig is om zoveel mogelijk groente en fruit bij elkaar te rapen. Het is bijzonder om te zien hoe iedere chimpansee duidelijk verschilt van de ander in houding en gedrag. Eddy – zoals gezegd – blinkt uit in ongeduld en slechte motoriek, terwijl een ander alle tijd van de wereld lijkt te hebben in een poging om een wortel te pakken te krijgen. De eerste stok was te dun, de tweede te dik en de derde niet sterk genoeg. Na iedere mislukte poging slaat de chimpansee in haar vuisten uit frustratie. Met de vierde stok is het gelukkig raak.
Na de chimps gaan we terug naar Red Chilli waar we de rest van de middag niets meer doen, behalve dan wat uitrusten en een Nile biertje drinken dat we volgens de reclameborden hier in Kampala hebben verdiend.
Dag 36 – 17/10/11: Lake Bunyonyi (1)
Wat al een lange dag zou worden, zal bij vertrek nog langer gaan duren. Kampala heeft onder normale omstandigheden al last van een totaal verkeersinfarct, maar vandaag is de situatie nog erger door protesten en stakingen tegen de overheid. Voor de zekerheid worden we door een motor om Kampala heengeleid om zoveel mogelijk files te vermijden, maar hierdoor lopen we sowieso anderhalf uur vertraging op, ondanks het feit dat de weg er beter bij ligt dan de oorspronkelijke weg die we zouden nemen.
Onderweg is Oeganda nog steeds groen en glooiend. Met recht mag het zich een bananenrepubliek noemen, want er staan hier zo onvoorstelbaar veel bananenbomen die heel af en toe worden afgewisseld door velden met suikerriet en thee. Ook bijzonder zijn de koeien die hier grazen. Deze hebben namelijk enorme hoorns die duidelijk iets moeten compenseren. Ik ben er alleen nog niet achter waarvoor. Verder gaat vandaag de tijd vooral verloren aan overlanding en bijkomen. Gisteren hebben Vanou en ik namelijk iets meer Nile biertjes gehad dan we misschien hadden verdiend. Nog voor zonsondergang rijden over een slingerende zandweg die naar de camping op 2000 m hoogte leidt. De lucht wordt steeds donkerder en dat er regen gaat vallen lijkt onvermijdelijk. We zetten de tent op als de eerste druppels beginnen te vallen. Inmiddels kunnen we het haast blindelings – oefening baart kunst – en nog voordat het losbarst zijn we klaar. Dan is het tijd voor een Nile biertje.
Dag 37 – 18/10/11: Nkuringo
Omdat het dit jaar eerder is gaan regenen dan normaal kiezen we ervoor om vandaag met de tenten naar Nkuringo te gaan. Dit is onze toegangspoort van het Bwindi Impenetrable National Park. De tussenstop moet ervoor zorgen dat we niet volledig gesloopt zijn van de heenreis inclusief trekking als we daadwerkelijk bij de gorilla’s zijn die zich ergens in het grote regenwoud ophouden.
We vertrekken echter pas in de middag en tot die tijd doen we het rustig aan. Ik slaap negen uur non-stop, dus de rust zal ik nodig hebben gehad. De beslissing om naar Nkuringo te gaan lijkt me de juiste keuze, want anders is het morgen om 3:30 uur heeeel vroeg opstaan.
‘s Middags vertrekken we dus naar Nkuringo met alle spullen. De weg er naartoe slingert langs Lake Bunyonyi en klimt vervolgens de mistige heuvels in. En dan ineens zitten we vast, meerdere keren. Hoewel de minivan uitgerust is met 4WD is er alleen 2WD beschikbaar en dus glibberen en glijden we voort. Althans, het busje want wij lopen liever dan dat wij langs een afgrond wegslippen. Een goede warming-up voor morgen en het uitzicht is fantastisch mooi. Vijf uur na vertrek komen we aan op de camping die op de top van een berg ligt (2106 m) en onder andere uitkijkt over Des Virungas, een vulkanische bergketen op de grens van Rwanda, Congo en Oeganda. Eén van de vulkanen is actief en in de donkere nacht zien we het opstijgende gas rood oplichten. Na het avondeten maken we ons klaar om de volgende dag de highlight van deze trip af te vinken: berggorilla’s. Wij hebben vergunningen voor Nshonghi, een familie van 36 gorilla’s waaronder 5 Silverbacks… Awesome!
Dag 38 – 19/10/11: Berggorilla’s van Nshongi
Vandaag is een dag van hoogte- en dieptepunten. Dat weten we in de ochtend natuurlijk niet als we vast komen te zitten terwijl we onderweg zijn naar het kantoor. Een kantoor dat overigens niet heel veel voorstelt. De weg kennen we nog van gisteren en omdat we niet voortdurend vast willen komen zitten, besluiten Vanou, ik en drie Belgische dames om via een shortcut naar het kantoor te lopen. Achteraf een goede beslissing, omdat de rest pas na 9:00 uur daar aankomt, terwijl wij er om 8:20 uur al waren. Wij hebben dan al te horen gekregen dat als wij er niet om half negen waren geweest het hele feest niet door was gegaan. Vaarwel 2x $500 en geen berggorilla’s.
Maar goed, iets na negenen vertrekken we en lopen we het Bwindi Impenetrable Forest in. Normaal gesproken duurt het zo’n twee tot drie uur voordat je bij de berggorilla’s bent. Niet dat de afstand zo ver is, het regenwoud doet zijn naam eer aan en is werkelijk nagenoeg ondoordringbaar. Maar het regenseizoen is aangebroken en de gorilla’s zitten verder weg dan normaal. Na vier uur hiken, klimmen, wegzakken in de modder en glijden ontmoeten we de trekkers en horen we gorilla’s. We zijn heel dichtbij. Alleen zijn het wilde gorilla’s die niet gewend zijn aan mensen volgens de werkwijze van Diane Fossy zoals de familie van Nshongi.
Ook de Nshongi familie is de wilde berggorilla’s tegengekomen en is als gevolg snel verder getrokken. We hiken verder omhoog, maar verliezen vervolgens het spoor. Zigzaggend gaan we berg op en af totdat het 13:30 uur is. Willen we voor het donker binnen zijn dan moeten we nu rechtsomkeert gaan.
We besluiten een uur te wachten, terwijl de trekkers naarstig op zoek gaan naar sporen van de gorilla’s. We eten wat maar iedereen wacht gespannen af. Naarmate de tijd verstrijkt zakt de moed me in de schoenen. Ook deze highlight gaat mislukken… Iets voor drieen komt een tracker terug gesjokt en aan zijn lichaamstaal is te zien dat het doek gaat vallen. Maar hij is gewoon moe van de intensieve zoektocht. Niet veel verderop zit de familie verscholen tussen de bomen en na drie kwartier verder trekken zien we ze eindelijk! We zien er acht waaronder 2 zilverruggen in de 45 minuten dat we bij ze blijven.
Dan is het echt tijd om terug te gaan. Iedereen is blij en opgetogen maar volledig kapot. Het is 16:00 uur en volgens de gids is het nog zeker twee tot drie uur voordat we terug zijn. In dat geval zijn we misschien net voor het donker terug. Of anders is het slechts een klein stukje. Het blijkt een leugen om bestwil, want we doen er meer dan 5 uur over, waarvan ruim 2 uur in het pikkedonker. Gelukkig hebben wij onze Petzls bij ons en hebben dus zien we nog waar we lopen. Beste aankoop ooit!
Als we bijna terug zijn in het kamp kan Vanou haar tranen niet bedwingen. Met bijna 13 uur hiken is een hele lange, slopende dag geweest, maar absoluut de moeite waard. Alleen misschien niet voor herhaling vatbaar, want alles doet pijn.
Als we na nog een klein stukje lopen om 21:15 uur bij de minivan aankomen zit tot onze grote verbazing Hannah er al in. Zij was 2 uur voor de eindstreep flauwgevallen van vermoeidheid en 16 porters waren ons halverwege met stretcher gepasseerd om haar op te halen. Die 16 porters hebben dus met Hannah op hun schouders in een stretcher door het bos gerend en dus 4x zo snel over het laatste stuk gedaan als wij.
Op de campsite eten en drinken we wat, nemen we een koude douche en vervolgens is het bedtijd. Eindelijk.
Dag 39 – 20/10/11: Lake Buyonyi (2)
Als we opstaan in Nkuringo wordt duidelijk wat de schade is van afgelopen dag. Mijn knie speelt weer op en mijn voetzolen zijn pijnlijk van een hele dag in natte schoenen lopen. Vanou heeft blaren op haar grote tenen alsof ze er twee bij heeft gekregen. Bovendien kan ze beide benen amper buigen en strekken waardoor ze als een bejaarde richting de ontbijttafel waggelt. Dat waggelen zal ze de rest van de dag blijven doen en krijgt daarbij nogal wat morele ondersteuning van niet alleen onze groep maar ook van anderen op de camping. Ik mag dus helemaal niet klagen, maar hopelijk gaat het met mij – en vooral met Vanou – morgen beter.
Na het ontbijt – wat tergend langzaam wordt geserveerd – gaan we terug naar Lake Bunyonyi. Het weer is ons goedgezind, want het heeft niet meer geregend. De terugweg verloopt gladjes en tot de middag blijft het droog. De zon schijnt zelfs! En dat is met een vermoeid lijf wel zo prettig. Die middag rusten we vooral uit van de vorige dag, totdat we horen dat Moammar Khaddafi om het leven is gekomen. Veel nieuws hebben we de laatste weken niet meegekregen, maar op deze historische dag voor Libië waren wij in Oeganda. Overigens komt op het nieuws ook voorbij dat Griekenland tegen het Europese bezuingingsplan heeft gestemd. Eens een olijven-republiek altijd een olijven-republiek?
Dag 40 – 21/10/11: Queen Elizabeth National Park
Iets te laat komen we net na 15:00 uur aan bij het Queen Elizabeth National Park voor de boatcruise. Gelukkig is de boot er nog en we gaan snel aan boord. Althans snel, iedereen is snel behalve Vanou, want zij strompelt nog steeds als een 80-jarige. Dan varen we op het kanaal … dat Lake George – zowaar een meer naar mij vernoemd zonder dat ik het wist – en Lake Edward met elkaar verbindt. We zien vooral veel nijlpaarden en buffels, die ook veel samen liggen te badderen, iets wat ik nog niet eerder heb gezien. Verder heel veel vogels waarvan de namen me eigenlijk gestolen kan worden, maar vooruit: Pelikanen, Meeuwen, King Fisher, één of ander klein geel vogeltje, Oxpeckers, Kite (in NL: Arend, geloof ik) en natuurlijk de Fish Eagle.
Tijdens het droge seizoen heb je kans om de boomklimmende leeuwen te zien en nog veel meer groot wild dat naar het kanaal komt om te drinken of om te jagen. Maar ja, daar heb je tijdens het regenseizoen niet veel aan. Dan is de Chobe rivier in Botswana veel meer de moeite waard.
Na 2 uur hippo’s en buffels gezien te hebben stappen we weer aan wal en gaan naar Wilderness Campsite Hippo Hill, een andere dan oorspronkelijk gepland vanwege de dreigende regenwolken die de wegen van het park in een ondoordringbare blubber kunnen veranderen. Daar aangekomen kiezen we voor een upgrade, zodat Oma Vanou – en ik ook – door een goede nachtrust wat kan herstellen van de aanslag op het lijf van de gorilla trekking. Kan ze bovendien ook fatsoenlijk in en uit bed kan stappen!
Zodra de zon onder is gegaan horen we even het gebrul van leeuwen en het geknor van nijlpaarden. Even, want al snel glijden wij beiden af in een soort van coma tot de volgende ochtend.
Dag 41 – 22/10/11: naar Jinja
Vandaag zitten we weer de hele dag onderweg. En daar balen we van als we het park uitrijden en het fantastische uitzicht van de Rwenzori bergen op de achtergrond met daarvoor eindeloze bananenbomen, theeplantages en natuurlijk Queen Elizabeth NP zien. Ook vind je hier nog wilde chimpansees, al is het daar waarschijnlijk niet het goede moment voor om daarnaar op zoek te gaan met onze brakke lijven (al gaat het vandaag alweer stukken beter). We hadden dus wat dat betreft graag nog één of twee dagen hier willen blijven. Al was het maar voor een gamedrive in de ochtend. Daar hebben we alleen de tijd niet voor, want over een paar dagen moeten we alweer in Nairobi zijn. Het is tijd om langzaam aan naar huis te gaan.
