Schneehasen mit grosse Oren

De afgelopen dagen heb ik me uitstekend vermaakt met wat collega’s in Oostenrijk. Het gebied Zugspitz was niet al te groot, maar de lol was er zeker niet minder om.
Op de dag van aankomst was vanwege de sterke wind onze bewegingsvrijheid beperkt. Hopende dat in het volgende dorp de liften naar de top wel open waren, stapte we op de skibus naar Lermoos. Helaas waren ook daar de hogere liften gesloten. Na een middagje ploeteren in de sneeuw en de nodige reparaties in de skishop (hardwareproblemen) was het tijd voor een beetje après-ski.Het format voor een  geslaagd weekend.

De volgende morgen was de wind gaan liggen en de zon brak door de wolken. Met goed zicht en aangename temperatuur wordt de verleiding om zo min mogelijk gebruik te maken van geprepareerde pistes mij te groot. Overal lag poeder! De dagen voordat we aankwamen was er namelijk nog wat centimeters verse sneeuw gevallen. Later die middag nog een bezoek aan Lermoos gebracht, maar daar was de sneeuw stukken minder geworden. De dalafdaling was net een ijsbaan.

Op zondag was het weer nog mooier en met de ijzige ervaring van gisteren, bleef bijna iedereen in Biberwier. Op zoek dus naar nog meer poeder, want de nieuwigheid was er op de meeste plaatsen al vanaf.Vanuit de stoeltjeslift omhoog viel het oog op een (vrijwel) spoorloze geul waarop simpelweg geskied moest worden! Pistekaart erbij en uitvogelen hoe we daar konden komen.
Zoekt en gij zult vinden… via een toeristische route langs alpenhutjes en bossen kwamen Christian en ik aan op de plek die we vanuit de lift hadden gespot. Uiteindelijk zijn we dit stuk minstens acht keer naar beneden gegaan en het resultaat mag er wezen. Fan-tas-tisch! Toegegeven, veel skiën, weinig slaap en après-ski eist toch zijn tol.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*