Algarve 2013

11-9-13 wo
Voor de 4e keer vliegen we op 11 september. Lijkt toeval; en dat is het ook. Het vliegveld en het vliegtuig zijn er niet minder druk om. Sterker nog, onze schitterende transavia-charter die permanent is uitgeleend aan Sunweb – je weet wel van Harry – zit propvol.
Kyan maakt het gelukkig allemaal niks uit. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Hij zit werkelijk geen minuut stil. Behalve als de vlucht er bijna op zit. Typisch… Finish in zicht en meneer wordt kalm. Wij zijn in ieder geval supertrots op het menneke. Ook omdat hij de snelste was in de gangpad-tijger-race. Ook al was hij de enige deelnemer.
Op Faro is het snel de koffers en buggy opladen. Hopelijk gaat de rentalcar net zo snel. De Hertz, Europcar, Avis en alle bekende merken hebben nul klandizie, maar er staat een enorme rij bij Guerin (wie kent het niet?), dus wij hebben dikke pech. Vanuit economisch perspectief gaat hier iets grandioos mis.
Na anderhalf uur wachten krijgen we de auto mee en navigeren we in het donker naar ons onderkomen voor de komende twee weken net buiten Tunes.

12-9-13 do
De eerste nacht met Kyan op de kamer was op z’n zachtst gezegd iets onrustig. Vooral voor Vanou, want zij hoort elk kuchje van Kyan en ik lig als vanouds een tropisch regenwoud om te zagen.
Deze dag doen we het rustig aan met een siesta inclusief middagdutje van ons alledrie. Verder maakt Kyan kennis met het zwembad (beetje fris) en de schommel (ubercool). We gaan nog niet helemaal op in de Portugese cultuur. Het grillen / BBQ stellen we uit tot morgen, maar we beginnen wel alvast aan de Portugese wijn. Verder gaan we vroeg slapen met Kyan in de woonkamer… Sorry knul.

13-9-13 vr
We gaan vandaag verder waar we gisteren gebleven waren. Rustig aan doen. We gaan mee in het tempo van de Algarve en we eindigen de ochtend – na de hele riedel van flesje, eten, spelen, enz – op de schommel. Helemaal ontspannen en met zware oogjes gaat Kyan vervolgens naar bed. Na de lunch staat het strand van Gale op het programma. Van het koude oceaanwater moet Kyan niets hebben, maar het zandstrand vind ie fantastisch. Eerst wat graven, dan Klaas Vaak spelen (strooien) en vervolgens tijgert Kyan een meter of tien door het zand de branding in. Want het natte zand leent zich uitstekend om op te slaan.
Eenmaal terug op Monte do Cristina nemen we een duik in het zwembad, terwijl Kyan aan het dromen is over het strand van Gale. Met babyfoon natuurlijk…

14-9-13 za
Regen. Op deze momenten ben je blij dat je niet op de camping staat. We beginnen de dag dus binnen en op de overdekte patio. Als het ‘s middags opklaart doen we nog een paar kleine boodschappen en na Kyan’s middagslaapje gaan we naar Albufeira. Het oude stadje zou nog steeds mooi zijn, ondanks het massatoerisme en vooral veel Britten. Erg onder de indruk zij we niet. En dat geldt ook voor Kyan.

15-9-13 zo
De zon schijnt weer. Dus reden genoeg om het zwembad een uitgebreid van dichtbij te bekijken. Vanou trekt weer braaf haar 40 baantjes – van 12 mtr – als goede voornemen van de vakantie. En ik doe een beetje met haar mee; niet alleen uit solidariteit… Ook om wat meer beweging in mijn lijf te krijgen.
In de namiddag nemen we een kijkje bij de kasteelruine van Paderne. Niet heel speciaal, maar ooit zal het een geweldig aangezicht zijn geweest. Nu resteert enkel het fundament bovenaan de heuvels bij Paderne. Een dorpje dat er overigens wel leuk uitziet om nog eens te bezoeken.

16-9-13 ma
Terwijl we genieten van een ontbijtje van French toast met jam, wat fruit en een jus-tje wint de zon alweer snel aan sterkte. Na Kyans ochtendslaapje – dat korter is dan normaal – gaan we snel naar Praia de Gale. Er staat een aanlandse wind (zeg je dat zo?), waardoor er ondanks een kalme zee er behoorlijk wat golven ontstaan aan de kust. Kyan vind het mooi, maar ook een beetje eng. Veel minder eng is het hondje (terrier dat zich als poedel gedraagt) van onze Portugese buren. Verder doet het menneke het er uitstekend.
Dat is ‘s avonds helaas wel anders. Het vermoeden dat meneertje aan een nieuwe sprong in zijn ontwikkeling is begonnen, wordt bevestigd als monseigneur even voor straf in zijn campingbedje wordt geparkeerd. Als het drammen na enkele minuten namelijk is opgehouden – hij wil geen drinken, eten, toetje… alleen maar ravotten – staat Kyan kaarsrecht in zijn bedje met twee handjes op de rand van het bedje en zijn hoofdje er net bovenuit.

17-9-13 di
Cor, Marsha en hun zes maanden oud zoontje Julian komen op bezoek. Zij zijn stom toevallig ook op vakantie in de Algarve op nog geen drie kwartier rijden van ons vandaan. Dat is heel wat dichtbij dan Utrecht-Groningen. Een beetje vreemde manier om bij elkaar op kraamvisite te gaan, maar who cares?
Julian en Kyan kunnen het uitstekend met elkaar vinden, terwijl wij weer bijpraten. Het is namelijk alweer een tijdje geleden dat we elkaar voor het laatst gesproken hebben.
Lunch, hapje, drankje, wijntje, tapas, portje en tot slot een uitgebreide barbeque met sardines, baars, gamba’s, inktvip en kalfsentrecote en nog een portje. We eten en drinken het equivalent weg voor een klein weeshuis.
Voldaan en moe verbazen Vanou en ik ons over het feit dat Julian gewoon doorslaapt, terwijl hij in de armen van Marsha ligt als zij naar de auto lopen. Julian is misschien nog makkelijker dan Kyan als het om slapen gaat.
Kyan ligt ondertussen diep in coma, want die heeft gedurende de dag nauwelijks geslapen. Meneer wilt weer niets van alle actie missen.

18-9-13 wo
Vandaag nemen we even wat gas terug. Voor zover we dat deze vakantie nog niet hadden gedaan. Kyan speelt, tijgert en klimt er lekker op los in en rondom ons appartement. Wij chillen er gewoon lekker met een wakend oog gericht op Kyan.
Halverege de middag begint het toch te kriebelen en pakken we de auto naar Alte. Dit is een klein dorpje in de Algarve waar het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan – afgezien van de auto’s en ijsverkoopborden van Ola. We picknicken bij het oude kerkje en gaan met Kyan pootjebaden in een van de bronnen (fontes). Daarna is het weer tijd om naar huis te gaan en de kliekjes van gisteren, de kalfsentrecote gemarineerd in rode port in het bijzonder – soldaat te maken. Mjam mjam…

19-9-13 do
We gaan verder met niks doen. We zitten lekker in het zonnetje op ons terras in de ochtend. In het begin van de middag verkassen we naar het zwembad en aan het eind ervan zoeken we het zonlicht op van het strand. We wijken in eerste instantie uit naar Praia Lorencao – gewoon voor de verandering maar ook omdat we Praia Sao Rafael voorbij gereden zijn – en dat ziet er werkelijk idyllisch uit vanwege de kleine baaitjes. Net kleine privestranden. Alleen voor Kyan nog niet zo handig, dus op naar Praia de Gale waar we al eerder zijn geweest. Kyan overwint er dat kleine beetje angst voor de branding en is er – in zijn doorweekte pamper – uitermate in zijn nopjes.

20-9-13 vr
We gaan op roadtrip. Voor vandaag verlaten we het kustgebied van de Algarve en trekken we de heuvels in. Het is ongeveer een half uurtje rijden van Tunes naar Silves. We laten het grote parkeerterrein van Silves links liggen en rijden door tot vlak onder het Moorse kasteel dat bovenop een heuvel is gelegen. Dat scheelt een hoop sjouwen en getrek van de buggy. Silves is niet heel groot en al snel hebben we het kasteel – of wat er van over is – de kerk en de kronkelige straatjes van het oude centrum gezien. We ploffen neer bij het oude stadhuis waar we een Bica pakken – een Portugese espresso – en daarna stappen we in de auto richting Caldes de Monchique.
Kyan valt gelukkig snel in slaap en na een klein half uurtje is de bestemming bereikt. We gunnen hem echter zijn slaapje en rijden nog iets door om van het panorama te genieten. Daarna rijden we Caldes de Monchique in om de bronnen van dichtbij te bekijken. We slenteren wat door het dorpje heen, laten Kyan even pootjebaden in het stroompje van de bronnen dat in de lager gelegen fabriek tot drinkwater wordt gebotteld (hij heeft er alleen in gestaan hoor…) en drinken wat op het terras waar Kyan van tijd tot tijd weer even alle aandacht naar zich toe weet te trekken.
Eenmaal weer thuis gaan we nog snel het zwembad in. Even afkoelen. Behalve voor Kyan, want hij vindt het water nog steeds te koud. Een spelletje Kiekeboe met Kyan op de kant bij mama en papa in het water, maakt alles weer goed.

21-9-13 za
Na een dag met vol programma komt een dag met geen programma. Of tenminste, slechts een kleintje. Ik doe even wat boodschappen voor de komende dagen in de ochtend. Tegen de tijd dat ik daarvan terug ben is onze kleine man alweer wakker. Beetje chillen in de hangmat en spelen met de ipads, daarna rondje zwembad en tot slot weer naar het strand. Flinke golven en Kyan vindt het weer schitterend. Al was er wel weer een kleine drempel die hij over moest, maar de lol daar a was er niet minder om.

22-9-13 zo
Armacao de Pera zou een mooi vissersdorp zijn en dat is een van die dingen die nog op de to-do lijst staat van deze vakantie. Daar aangekomen heeft Armacao de Pera meer weg van de Costa Brava of Costa del Sol. Zo snel als we er zijn binnen gereden zijn we ook weer vertrokken. Mede dankzij de TomTom. Ook vinden we onze volgende bestemming via de TomTom, namelijk Sehnora de la Rocha. Zoals de naam al doet vermoeden is dit is een kapelletje bovenop een rots. Er omheen ligt een mooi strand met zoals het er naar uit ziet ook een prima strandtent om te lunchen.
Kyan krijgt er zijn bammetje met een hammetje, mama gaat aan de omelet en papa bestelt er gegrilde sardines met friet en salade. En die frietjes vindt Kyan kennelijk ook lekker, want let een seconde niet op en meneer heeft een frietje in zijn mond gestopt. ‘s Avonds drinken we nog gezellig een wijntje met onze buren.

23-9-13 ma
Vandaag trekt bewolking de Algarve binnen en dat maakt een mooie gelegenheid voor een stedetrip. Op naar Loule, maar eerst maken we nog een tussenstop in Alte, want daar hebben we eerder slechts een van de twee bronnen gezien. En dat kan natuurlijk niet. Vervolgens slenteren we de historische route af in Loule die ons onder amdere langs een kasteel, een kerk en de lokale markt leidt. Op een terrasje bestellen we weer een Bica – al staat hier gewoon espresso op de kaart – en doen we er twee custard taartjes bij om de trek te stillen.
Dan is het tijd voor Kyan om even een tukje in de auto te doen, maar zoals eigenlijk wel te verwachten viel, valt meneer pas tegen het einde van de rit in slaap. Om hem toch zijn rust te gunnen besluiten we door te rijden naar Ferragudo. Dit keer een authentiek vissersdorp, want wat op de to-do lijst staat moet en zal worden afgestreept. Met kronkelende straatjes, vissers die hun fuiken en netten weer in gereedheid brengen en de geur van verse vis is dit met recht een vissersdorp. Check.
‘s Avonds steken we weer de Portugese barbecue weer aan. Het wil echter dit keer niet meteen lukken en het Portugese dametje – waarvan wij denken dat zij de eigenaresse is van deze kleine haciënda Monte do Cristina – komt er zich mee bemoeien. Zij spreekt alleen Portugees en ik op ‘abrigado’ en ‘por favor’ na niet, maar wat ik ervan begrijp zijn briketten volgens haar een no-no. Verder heeft zij (godzijdank) ook moeite om de fik erin te krijgen. Ik leg de schuld bij een slecht trekkende schoorsteen en wind uit de verkeerde hoek. Na wat extra aanmaakblokken, houtskool en vooral veel wapperen voor extra zuurstof zit de fik er uiteindelijk goed in. Grillen maar!

24-9-13 di
Vandaag is alweer de laatste dag voor ons vertrek. In de regio hebben we voor ons gevoel alles wel gezien. Zeker als we ons benchmarken met de andere – kinderloze – stellen die hier op Monte do Cristina verblijven. Redenen genoeg dus voor wederom een middagje Praia de Gale. Daarna nog een paar kleine boodschappen zoals brood en fruit en dan is het tijd voor ‘apres nous la deluge’, want alles moet op. We hebben het een en ander aan drank (bier, rode en witte wijn; port hebben we gisteren al opgemaakt) en eten in de koelkast liggen. Met kliekjes is soms he-le-maal niets mis mee!

25-9-13 wo
Het einde nadert. Onze vlucht vertrekt om 19:10u en in principe hebben we de hele dag de tijd. Hiervan blijft echter niet veel over, want we moeten de boel inpakken tussen de slaapjes van Kyan door. Er moet dus veel gewacht worden. Gelukkig is dat met deze weersomstandigheden helemaal geen schande. Ook het aanstaande vertrek niet, want in Nederland is het de komende dagen nog mooi weer, terwijl hier in de Algarve tegen het eind van de week de bewolking en daarmee gepaarde regen zal doorzetten. Het is dus mooi geweest; tijd om maar huis te gaan :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*