Malawi

Dag 15 – 26/09/11: Monkey Bay

Van Lilongwe rijden we naar Cape Maclear aan Lake Malawi. De campsite is direct aan het strand en het ziet er allemaal idyllisch uit. Dolgraag zouden we een duik willen nemen, maar de kans dat we dat in dit gedeelte van het meer moeten bekopen met bilharzia is groot. Er wordt dus niet gedoken, gesnorkeld of gezwommen in het water dat door de lokale bevolking wordt gebruikt als vuilnisbak, wasbak en riool. Het enige alternatief is een boatcruise waarbij we de kans hebben om de African Fish Eagle te zien. Die hebben we al meerdere keren gespot dus daar doen we niet aan mee. Niemand overigens. We planten ons daarom in de bar aan genieten met een Kuche Kuche, een lokaal biertje, van de ondergaande zon. We gaan zuipen! Ook mooi.

Dag 16 – 27/09/11: Kande Beach (1)

Lake Malawi is ongeveer 500km lang en 80 tot 100km breed en is één van de grotere meren ter wereld. We zijn nu in het Zuiden en we moeten nog een stuk naar het Noorden voordat we in Tanzania zijn. Volgende stop is daarom Kande Beach wat halverwege Lake Malawi is. Bij aankomst is het een drukte aan overland-trucks. Blijkbaar zijn er nog veel meer organisaties die vergelijkbare trips aanbieden. De truck van African Trails, die we al in Lilongwe hebben gezien, heeft geen ramen, twee trucks van Acacia die er prima uit zien en een oude roestbak van Dragoman met panne en die eigenlijk al om 5:00 uur had moeten vertrekken maar er om 13:30 uur nog steeds staat. Al met al ben ik blij dat we met Nomad reizen en niet met een van de anderen.

Het water bij Kande Beach is van betere kwaliteit zodat we ons geen zorgen hoeven te maken over bilharzia. Lekker zwemmen en relaxen dus.

Dag 17 – 28/09/11: Kande Beach (2)

In de ochtend worden we door Banjo, iemand uit het nabijgelegen dorp, meegenomen om een indruk te krijgen van het leven in Malawi. Net als in Zambia zijn huizen hier gemaakt van stro, mudbricks of van zelfgemaakte bakstenen met een rieten dak of golfplaat dak. De armen wonen in een rieten huis, soms zelfs zonder dak, en de rijkeren hebben een stenen huis met golfplaat als dak. Volgens Slim Shade, de jongen die met mij meeloopt om in de eerste plaats van alles en nog wat te verkopen en in de tweede plaats om over van alles en nog wat te praten, zijn de rijkeren meestal werkzaam bij de overheid. Een overheid die amper middelen heeft om voor haar burgers te kunnen of willen zorgen. Coca Cola is hier in de winkels nauwelijks te verkrijgen, lagere scholen zijn weliswaar vrij toegankelijk maar de eigen bijdrage die door familie moet worden opgehoest is voor velen nauwelijks betaalbaar en in ziekenhuizen moeten families zelf voor eten en drinken zorgen voor de patiënten omdat de overheid daar geen geld voor heeft. In het dorpje is niet veel te beleven en schoon is het er niet echt.

De school die we bezoeken heeft 1500 leerlingen en slechts 10 leraren. De vijf stenen schoolgebouwen die dankzij ontwikkelingshulp in 2003 zijn gebouwd zitten bomvol. En om leerlingen te kunnen voorzien van schriften en pennen is de school deels afhankelijk van giften. Op het schoolbord van de bibliotheek waar we zitten is een actieplan geschreven dat het wiskunde niveau van de leerlingen, welke ondermaats is, moet aanpakken. De eerste indruk is dat het schoolbestuur strak op de bal zit, ondanks de weinig middelen waarover ze beschikt. De deadlines die erbij geschreven zijn dateren echter uit 2008 en het plan staat er dus meer voor de vorm dan wat anders. Het zou me ook niet verbazen dat het ‘field action workplan’ de output is geweest van benefietwerkzaamheden van een consultancy company.

Het hospitaal dat we vervolgens bezoeken is eigenlijk niet meer dan een voorpost dat zich beperkt tot het stellen van de diagnose voor HIV/AIDS, het behandelen van malaria, condooms uitdelen en babies ter wereld brengen. Voor al het andere worden patiënten door de twee zusters (fulltime) en de arts (1x per maand) doorverwezen naar het ziekenhuis in Msuzu, dat 100 km verderop ligt en waar men met openbaar vervoer naartoe moet.

Ik had met veel rekening gehouden toen we hier naartoe gingen, maar ik had niet verwacht dat Malawi er zo slecht voor stond als dat ik vandaag heb gezien.

Dag 18 – 29/09/11: Chitimba

Van Kande Beach gaan we naar Chitimba. Onze laatste stop voordat we naar Tanzania gaan. In onze groep is één tiener en zij heeft het op Mike, onze gids, voorzien. Bij aankomst kiest zij voor een upgrade naar een accomodation, wordt er wat make-up opgedaan en gaat de fles wodka open om moed in te drinken. Met slechts 19 jaar op de teller duurt het niet lang voordat de remmen losgaan. Aan de ene kant is het grappig om te zien, aan de andere een tikkeltje genant. Vooral ook omdat Mike – en ik geef hem geen ongelijk – er niets van moet hebben. Het feit dat Vincent, de kok, met koorts op bed ligt als gevolg van waarschijnlijk Malaria helpt natuurlijk ook niet. Gelukkig hebben we een dokter in de groep met een apothekersvoorraad aan malariapillen die Vincent de nacht door helpen. De dichtstbijzijnde kliniek is namelijk gesloten tot morgenvroeg en het dichtstbijzijnde ziekenhuis is in Msuzu, een aantal uur verderop en alleen bereikbaar over een weg die je ‘s nachts echt niet wil rijden.

Dag 19 – 30/09/11: Livingstonia

Livingstonia ligt op een steenworp afstand van de plaats Chitimba. Een belangrijke plek in de geschiedenis van Malawi. Het was hier waar missionarissen uit Schotland in 1893 neerstreken en een hele gemeenschap – met onder andere een bank, universiteit, technische hogeschool, en een ziekenhuis – uit de grond hebben gestampt. Om er te komen moeten we alleen 16 km bergopwaarts hiken en na bezoek van het bovenstaande ook weer 16 km naar beneden. Over de heenweg doen we 4,5 uur. Iets langer dan gepland, maar dat komt onder andere doordat we wat langer bij de watervallen van Manchewe blijven hangen. De terugweg gaat gelukkig iets sneller. Daar doen we 2,5 uur over. Eenmaal beneden ben ik kapot en heb ik veel last van mijn knie. Ik strompel naar de bar om Vanou hallo te zeggen (zij had niet veel behoefte aan Livingstonia) en vervolgens naar het strand voor een verfrissende duik in het meer. Daarna terug naar de bar voor een welverdiend biertje.

Bij Vincent is na zijn bezoek aan het ziekenhuis geen malaria vastgesteld. Mogelijk gewoon koorts en dan is er niets aan de hand; waarschijnlijk toch malaria dat door de medicijnen van gisteren niet meer in het bloed te traceren was en dan zal de koorts de komende dagen weer de kop opsteken.

3 Comments

  1. Dick en Juudje

    Wij zijn net terug van weekendje ardennen, was ook wat minder ontwikkeld als bij ons……. Gaaf en ook indrukwekkend om in zo’n arm land te reizen.

    Hoop dat het goed gaat met kokkie? Anders ga je het toch druk krijgen ( misschien krijg je wel korting als je wat kokswerk doet!!

  2. dolf en jose

    hoi mopkes, wou nog ff zeggen dat ik het heel leuk vond dat je even belde gisteren. Oh, en vandaag stond in de krant dat in kenia een toeriste ontvoerd is en meegenomen naar somalie. dus jullie kijken wel goed uit he? niet zonder de groep op stap! (moeders moeten altijd moederen). dikke kussen vanuit oisterwijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*