Toscane

Zaterdag 3 augustus

In de ochtend pakken we onze spullen. Een deel is de dag ervoor al met opa en oma mee gegaan, want zij waren gisteren een dagje komen oppassen. Veel eerder inpakken dan dit was amper mogelijk geweest. Het weekend ervoor stond volledig in het teken van Milo’s vierde verjaardag, de rest van de week was druk zoals je dat kan verwachten van een jong gezin van tweeverdieners met drie kleine kinderen. Nog snel wat was erdoor jagen, Lauren naar bed en dan met volle auto naar Oisterwijk. Daar laden we de boel over in de camper die we de komende weken mogen lenen. Onderweg maakten we nog een pitstop bij De Wit in Schijndel om een hanteerbaarder campingbedje te kopen dan het loodzware, logge ding van Koelstra – waar we eigenlijk al jaren veel plezier van hebben – dat in de camper niet bepaald praktisch is. Dan naar bed en slapen. Morgen begint de vakantie echt.

Zondag 4 augustus

Eerst rustig ontbijten met opa en oma. Dan is het tijd om te vertrekken. Kyan en Milo stribbelen wat tegen, totdat ik ze zeg dat we pas gaan als iedereen heeft geplast. Nog nooit heb ik de jongens zo snel zien rennen. Die hebben er zin in. 50 kilometer voor Koblenz is het tijd dat Lauren de ogen dicht doet. Tot die tijd heeft ze haar ogen goed de kost gegeven, maar slapen ho maar. De jongens kunnen even wat energie verbranden in het speeltuintje, terwijl Lauren haar Deryan campingbedje voor peuters inwijdt. Als ik nog bij de camper zit om Lauren in de gaten te houden, staat Milo ineens voor mijn neus. Eigenhandig ertussenuit geknepen en de drukke straat van de raststätte overgestoken. Dat is niet best.  Na deze break vervolgen we onze weg naar het zuiden. We staan veel stil en komen in veel files terecht zonder dat er een aanwijsbare reden voor lijkt te zijn. Her schiet dus niet bepaald op. Na Mannheim is het mooi geweest. Tijd om een camping op te zoeken. Vanou doet snel wat research en kiest Camping im Klimbachtal in Ingenheim uit. “Moeten we niet nog even bellen?” vraag ik, maar we gokken het erop. Zo goed is ons Duits nou ook weer niet. Wonder boven wonder is er nog plek. We maken snel kwartier en dan is het de hoogste tijd voor schnitzels eten en een flinke pot bier. Daarna wordt er gekoehandelt over wie waar slaapt. Na het conclaaf is het resultaat dat de kinderen in de camper slapen, Vanou en ik mogen in de tent gaan liggen. Milo loopt echter te stieren en gaat uit eigen beweging met uil en ijsbeer in de tent liggen. Uiteindelijk lig ik dus naast Kyan in de camper waar ook Lauren een plekje heeft gekregen, Vanou ligt samen met Milo in de tent. 

Maandag 5 augustus

Iedereen is weer vroeg uit de veren en er staat maar een ding op het programma. Zwemmen! Snel ontbijten dus. Kyan en Milo hebben de grootste lol op de glijbaan. Ook Lauren vindt dat apparaat machtig interessant, maar deze is duidelijk een aantal maten te groot. Gelukkig zijn er ook twee glijbanen in het pierenbadje. Meer geschikt voor haar formaat. Een dagje camping biedt Lauren de mogelijkheid om in de middag flink bij te tukken. Met de jongens hang ik rond op de camping. Beetje voetballen, Jeu de Boules, steppen, overgooien met de rugbybal, en ijsjes eten. De ijsverkoop is bij het zwembad… je raadt het al, en dus moet er weer gezwommen worden. Vanou neemt het stokje van me over wat mij de kans geeft om te rusten bij de camper totdat Lauren wakker wordt en ook naar het zwembad kan. Als ze allemaal bijna blauw zijn aangelopen van het frisse water gaan we op de fiets boodschappen doen bij de supermarkt in het dorp. Lauren heeft bij mij voorop het stuur de grootste lol. Kirrend van plezier wijst ze naar alles wat beweegt. “Kijk!” En vervolgens wijzen met haar vingertje. Voor het slapen gaan dient zich voor de jongens al een grote jongensdroom aan. De brandweer is in actie bij een nabijgelegen huis. Een oefening weliswaar, maar dat hoeven Kyan en Milo niet te weten.

Dinsdag 6 augustus

Vanwege weersvoorspelling hebben we besloten om vandaag toch te gaan rijden in plaats van woensdag. Er wordt de komende dagen een hoop regen verwacht. In Pfalz, maar ook in Noord Italië en de rest van West Europa. Beter om vandaag een flinke ruk te maken richting Toscane. Des te meer tijd hebben we dan in een regio waar de zon (hopelijk) voortdurend schijnt. Na het ontbijt zien we de bewolking langzaam binnen komen drijven. We pakken de boel in en stellen iets na tienen de navigatie weer in op Toscane. De kinderen doen het onderweg uitstekend in de camper. Mede door snollebollekes en andere pareltjes die uit de luidsprekers knallen maken we flink wat kilometers zonder teveel te hoeven stoppen. Milo heeft voorin de wildste verhalen. En onderweg klinkt regelmatig “Kijk een trein”. De tweede helft van de tocht is het Kyan’s beurt om voorin te zitten. Al die tijd zit Vanou op het bankje in de rijrichting en houdt de boel voortreffelijk onder controle, terwijl ik achter het stuur zit. Het is een traditionele rolverdeling die we met verve vervullen. Tegen half zes hebben we 520 kilometer afgelegd naar Como.  In plaats van een camping of camperterrein slapen we vanavond in een hotel. De kans is namelijk groot dat het in zeikende regen spullen opzetten en – erger nog – afbreken wordt. Los van het feit dat er ook onweer is voorspeld. We parkeren de camper dwars over vier of vijf parkeerplaatsen van het luxe Cruise Hotel bij Como wat vrijwel leeg is. We zetten de gasfles open voor de koelkast, pakken de belangrijkste spullen en sluiten de camper hermetisch af. We checken in en gaan vrijwel meteen door naar het restaurant voor het avondeten. De onweersbuien zijn dan inmiddels losgebarsten. In etappes gaan de kinderen tijdens het diner naar bed. Niet heel gezellig, maar ze vallen een voor een om van de slaap. Eerst Lauren, dan Milo en tot slot Kyan. Kyan wil echter niet alleen in de hotelkamer achterblijven. Terwijl we naar de lift lopen horen we olifantenpasjes op de gang. Huilend en angstig is hij. We nemen hem mee naar de bar waar we hem trakteren op een (virgin) Mojito. Opvoedkundig gezien valt er heel wat op deze beslissingen aan te merken, maar wat kan ons het schelen. Het is vakantie. In de bar dondert en bliksemt het dan nog steeds. Vanou en ik kijken elkaar aan en we weten allebei dat we vandaag de juiste keuzes hebben gemaakt. Morgen nog drie uurtjes en dan zijn we in Toscane.

Woensdag 7 augustus

Het weer is vannacht goed losgegaan. Op NOS wordt melding gemaakt van aardverschuivingen in Como. Gelukkig zaten wij er droog en lekker warmpjes bij in ons hotel. We schuiven aan in de ontbijtzaal waar Kyan en Milo het vooral voorzien hebben op het buffet met gebak, en een enkel croissantje. Niet bepaald breakfast of champions, maar het kan ermee door. Dan is het tijd voor de laatste etappe van 275 kilometer. Onderweg vecht Lauren tegen de slaap terwijl ze Gazoon aan het kijken is. Ze houdt lang en moedig stand, maar uiteindelijk legt ze het toch af tegen al het slaapzand van Klaas Vaak. Ook Kyan en Milo doen een dutje, want met name Milo was veel te vroeg wakker. Liep vanochtend al om 6:00 te stuiteren over de nieuwe camping.  Rond 14:30 rijden we Camping Italia op in Torre del Lago aan de Toscaanse kust. Terwijl we een plekje aan het zoeken zijn waar we de camper willen neerzetten spot Lauren de konijntjes die over de camping heen huppelen. In alle staten! Als we onze keuze gemaakt hebben begin ik de boel weer op te bouwen. Met een huilende Milo die intens verdrietig is dat hij niet met mama, Lauren, en Kyan mag zwemmen. De maat was vol na een dag van geklier en ongehoorzaamheid. Hopelijk leert hij hiervan. Maar als hij ‘s avonds zijn pizza niet aanraakt, dan ontstaat bij ons het vermoeden dat Milo niet helemaal in orde is. Kijken hoe het morgen gaat. Ze liggen met z’n drieën in de camper, Vanou en ik slapen vanavond in de tent. Ook kijken hoe dat gaat.

Donderdag 8 augustus

We hebben het slechte weer meegenomen vanuit Como, want de dag begint bewolkt en met een regenbui. Gelukkig is het van korte duur, want al vrij snel breekt de zon door. Snel zwembroeken aan , badmutsen (verplicht) op en tokens opladen. Voor het zwembad moet helaas per dag 3 euro p.p. worden betaald. Lauren is helaas aan een stuk aan het huilen. Ze lag vannacht met de jongens in de camper en werd tegelijkertijd met gen wakker. Duidelijk te kort geslapen, dus zij gaat vroeg haar bedje in. De jongens spetteren en plonzen ondertussen lekker door, klooien als klein intermezzo in de speeltuin, voordat ze weer terugkeren naar het zwembad. En zo vliegt de dag voorbij. Tegen het vallen van de avond, als de hitte weer begint te zakken, zijn ook de konijnen weer terug. Kyan en Milo gaan op konijnenjacht. En Lauren doet vrolijk mee. Al is ze nog niet zo snel als de jongens. Konijnen genoeg, gelukkig. Dus ook Lauren jaagt er lekker op los. Met “Kijk, kijk” of iets wat een heel klein beetje klinkt als “Nijn” of “konijn” zet ze onophoudelijk de achtervolging in. En dan boos worden als de beestjes ervandoor gaan! De camping gaat ze drie keer rond zonder een konijn te vangen. Dan eten en naar bed. De jongens liggen deze keer in de tent, Vanou en ik in de camper. Hopen dat er morgen langer uitgeslapen wordt. Voor Vanou en mij is dan het moment aangebroken voor een drankje of twee voordat ook wij een tukkie gaan doen. Wijntje voor Vanou en een flesje bier voor mij. Zo’n unit van Peroni van 0,66 liter.

Vrijdag 9 augustus

Vandaag wordt er uitgeslapen! Een beetje althans. Kyan klopt om 7:00 op de deur van de camper, Milo staat een half uurtje later naast me, en Lauren red het tot 8:00. Dat begint erop te lijken. Desalniettemin zijn we enigszins jaloers op de overburen waarvan de kinderen – ook al zijn ze een paar jaar ouder – tot 9:30 in de tent blijven liggen. We troosten ons met de gedachte dat die kinderen wat later naar bed gaan en de ouders wat minder tijd hebben voor een rustig drankje. Na het ontbijt gaan we met de pendelbus naar het strand. Even lekker zwemmen en spelen in de Ligurische zee. Het water is lekker warm, en vrij lang ondiep. Lauren vermaakt er zich uitstekend en banjert vrolijk rond in de branding. Al heeft ze nog wat moeite haar balans te houden. Vrolijk dartelt ze rond en krijgt complimenten toegeworpen “bambino”, “bella” en ga maar door. Ondertussen zijn Milo en Kyan niet uit de zee te slaan. Gewapend met zwembrillen en in Milo’s geval de badmuts hebben ze de grootste lol. ‘s Middags verruilen Vanou en de jongens het zeewater voor het zwembadwater terwijl ik het fort bewaak als Lauren lig te slapen. Even rust. Totdat ze wakker is, dan is het tijd om met de fiets boodschappen te doen.

Zaterdag 10 augustus

De afgelopen dagen kreeg Kyan last van rode vlekken op zijn been. Eerst was er maar eentje die de volgende dagen echter groter werd, vervolgens kwamen er meer en meer en meer. We dachten in eerste instantie aan een ontstoken waterwrat, toen muggenbulten als gevolg van de tijgermuggeninvasie hier in Viareggio die Kyan had opengekrabd, maar gisteren wisten we niet meer wat we ervan moesten denken. Fotootje ervan naar Dick, onze medische hulplijn tijdens vakantiedagen. Volgens Dick heeft het weg van krentenbaard, maar niet alle symptomen kloppen. Het zit niet bij zijn mond en de smerige korsten ontbreken ook. Toch maar even naar de huisarts in Viareggio. Als Kyan tegen de middag dag zijn broek laat zakken zijn op een aantal plekken die kenmerkende korsten te zien. Kyan is waarschijnlijk deze vakantie nog niet zo lang nìet in het water geweest. Korsten hadden waarschijnlijk tot vandaag niet de kans gehad om zich te ontwikkelen. Krentenbaard dus. Ook volgens de dienstdoende huisarts. Een jonge knul die – godzijdank – Engels spreekt. Bij de apotheek halen we antibioticazalf en antibioticapoeder op om deze besmettelijke ziekte te lijf te gaan. Al het beddengoed, handdoeken en kleren gaan ook maar meteen de wasmachine in. Een extra scheerlijn is nu hard nodig om het allemaal op tijd droog te krijgen. Kyan mag van de huisarts gewoon het zwembad in, al was het met enige twijfel. “Zo lang er voldoende chloor in het water zit is er niets aan de hand”. Daar gokken we dan maar op, want als Kyan niet mag zwemmen dan is de hele vakantie een grote mislukking. Morgen misschien maar weer naar de zee. Voor de medemens. Later die middag spring ik op de fiets om boodschappen te doen, maar kennelijk heb ik een date met Karma vandaag. Volgehangen met allerlei boodschappen blijkt mijn band lek te zijn. Gelukkig zit er een pomp op de fiets. Ik pomp de band op en maak met Lauren in de volle zon zoveel mogelijk meters als ik kan. Onderweg verlies ik hamburgerbroodjes. Ik vloek een keer, draai om en zie hoe iemand er vol overheen rijdt. Ik vloek weer en vervolg mijn weg. Dan maar geen broodjes. Als ik weer op mijn velg rijd stop ik weer om mijn band nog een keer op te pompen. Lauren begint te mopperen en het pompen lijkt weinig zin meer te hebben. Dan maar lopen. Nog anderhalve kilometer te gaan. En alsof het allemaal niet genoeg ellende is, gaat ook mijn slipper na een paar honderd meter kapot. Met fiets in de hand en een blote voet leg ik de laatste kilometer af naar de camping. Voor Lauren zing ik kinderliedjes om het leuk te houden maar in stilte vervloek ik alles en iedereen om me heen. Met kapotte blaren op mijn voet kom ik op de camping aan. Niks gewend?! En te laat om nog de skottelbraai in elkaar te zetten om broodjes hamburger te bakken. We gaan voor de derde keer eten bij de pizzeria op de camping nadat ik mijn voet met leukoplast heb ingetapet. Dat biertje heb ik wel verdiend. Dubbel en dwars.

Zondag 11 augustus

De dag begint weer als meeste andere dagen. Rustig ontbijten met croissantjes en stokbrood van de bakker en ondertussen proberen de Kyan, Milo en Lauren in toom te houden zodat ze niet de hele camping wakker maken. Daarna insmeren en naar het zwembad, totdat Lauren weer moet gaan slapen. De jongens lunchen met mama met een broodje hotdog, terwijl ik Lauren bij de camper wat te eten geef en haar op bed leg. Daarna wacht op mij met vervelende klusje om de lekke band te plakken. Dat valt me nog vies tegen, ook al heb ik in mijn leven heel wat banden moeten plakken. Vier lekken op nog geen 15 centimeter en oude plakkers die – zo blijkt – niet meer willen hechten ondanks het gebruik van lijm. Ik heb dus nog een poging nodig en veel van kostbare tijd voor R&R gaat verloren aan  het plakken van een lekke band. Ook zet ik de Skottel in elkaar voor vanavond voor een broodje hamburger. Als Lauren weer wakker is voegen we ons weer bij de rest. Soort van, want waar Kyan en Milo niet uit het water zijn te slaan, wil Lauren vooral trappen lopen en rond banjeren in het koude voetenbadje. Iedereen plezier.

Maandag 12 augustus

Het plan is om vandaag naar Cinque Terre te gaan. De band is geplakt en de logistiek hebben we gisteren uitgezocht. Met de trein naar La Spezia en vervolgens met de Cinque Terre-express een aantal van de vijf dorpjes bezoeken. Maar dan is Lauren ineens om 6:00 uur wakker. Het plan valt dus in duigen. Cinque Terre zal moeten wachten. Na het ontbijt duik ik dit keer ga ik met de jongens het zwembad in. Niets is leuker dan zwemmen natuurlijk. Als Lauren rond 14:00 wakker wordt, besluiten we naar Pisa te gaan. Het is licht bewolkt, dus het is er een prima dag voor. Bovendien is er in Pisa buiten de toren toch niet veel bijzonders te zien. Zijn we vandaag toch een paar uurtjes op pad. Zijn we zowaar weer eens van de camping af. We moeten wel tempo maken anders missen we de trein en dan zou ook dit plan in duigen vallen. We redden de trein in Torre del Lago op 1 minuut, al worden we een handje geholpen door de vertraging die de trein blijkbaar heeft opgelopen. Terwijl vooral Vanou aan het bijkomen is van de stress, loopt de vertraging op van 0 naar 20 minuten. Dan stappen we op de trein naar Pisa en daar nemen we vervolgens de bus naar het Piazza del M… We hebben de jongens natuurlijk vertelt dat de toren scheef staat, maar de aanblik van de toren is indrukwekkend. “Wanneer valt ie om?” Verder lopen we er wat rond en drinken een drankje op het terras. Best vermoeiend zo’n citytrip met drie kinderen. Dan weer snel terug naar Torre del Lago. Tijd om te BBQ-en en dan kan iedereen weer naar bed. Vanou en ik zouden graag hetzelfde doen, maar in het openlucht-theater van de camping heeft de DJ er zin in. De afgelopen dagen was het ‘s avonds op zijn zachtst gezegd rumoerig, vanavond is het lawaai op het belachelijke af. Tel daar de ongezellige TL-verlichting van onze nieuwe buurman bij op en dan is de maat vol. Morgen gaan we vertrekken. Cinque Terre zoeken we over een paar jaar wel op.

Dinsdag 13 augustus

Het was een onrustige nacht, Milo moest twee keer huilen vanwege groeipijn. Lauren is voor tweede dag op rij vroeg wakker. Echt uitgeslapen zijn we niet, maar dat doet weinig aan ons voornemen om te vertrekken. We zwaaien na het ontbijt de overbuurtjes uit. Voor hen zit de vakantie erop. “Vakantieliefde” van Batiste is een toepasselijk liedje voor dit afscheid. Zowel Kyan als Milo waren fan van het overbuurmeisje Lieke. Niet dat er een traan om werd gelaten, maar in de camper tijdens het afspelen van dit liedje waren er twee beteuterde gezichtjes te zien. Een rit overigens waarin Lauren in record tempo is slaap is gevallen. We waren de hoek om toen bij haar de luiken dichtvielen! We zijn onderweg naar San Gimignano. De camping bij het pittoreske dorpje in het oosten van Toscane heeft nog plek. Bij aankomst blijken die plekken niets meer te zijn dan een parkeerterrein in de volle zon. Met 30+ graden en Lauren die ‘s middags in de camper koet slapen is dat een slecht idee. Het alternatief is Camping Panorama die Chianti. Nog een klein half uurtje rijden. Op 10 minuten voor de streep staat ineens Camping Semifonte op de borden. Een camping waar Vanou en ik 13 jaar geleden al eens hebben gestaan. Gisteren hebben we ook al naar deze camping gekeken, maar toen hier vanaf gezien omdat de ASCI en ANWB gids afraden om hier met een grote camper te gaan staan. Nu we er toch voorbij rijden gaan we even kijken. Het is er rustig – zo niet uitgestorven – en er zijn volop schaduwrijke plekken voor het uitzoeken. Hier gaan we staan. Met uitzicht op glooiende heuvels met olijfbomen, schilderachtige dorpjes en wijngaarden, ga ik aan het werk. Met blokken onder de wielen zet ik de camper weer zo goed als het kan waterpas. Ik begin de boel uit te pakken, terwijl Vanou met de kinderen een verfrissende duik neemt in het zwembad. Voor mij de gelegenheid om in alle rust mijn gang te gaan. Grondzeil voor luifel en tent, meubilair, de tent natuurlijk en dan de hulplijn inschakelen voor rotspennen. De ondergrond is hier nogal hard. Dan moet het programma in verhoogde versnelling. Lauren is hard toe aan een krachtslaapje. Terwijl Lauren in de tent ligt te slapen doe ik de laatste dingetjes. Dan pasta koken, eten en dan is het weer bedtijd. In heerlijke rust. Nu zijn we echt in Toscane.

Woensdag 14 augustus

We rommelen lekker aan op de camping. Gaan even naar een speeltuintje om de hoek, waar we voor het gemak ook wat panini’s bestellen voor de lunch. Later door naar het zwembad als Lauren wee moet slapen. Voordeel van de nieuwe camping is dat het zwembad op steenworp afstand en de babyfoon voldoende bereik heeft. Niet meer bivakkeren bij de camper terwijl Lauren slaapt, maar gewoon lekker zwemmen met z’n allen, zonder Lauren weliswaar. Om 17:00 uur gaat het barretje op de camping open en dat is voor ons een mooie tijd voor een drankje. Aperol Spritz voor mama en mij, Fanta voor de jongens. Na het borrelen begin ik aan het avondeten: Pasta Carbonara. Altijd succes. Al vindt de broccoli erbij minder gretig aftrek; zoals gewoonlijk. Avondritueeltje afdraaien inclusief een zelfverzonnen verhaaltje over Bas en Bert. Dit keer op wolvenjacht. En dan tijd voor rust, totdat om 21:30 nieuwe buren de camping op rijden. Een stel Nederlanders met een gehuurde camper die nog groter is dan die van ons. Hoewel de camping haast uitgestorven is komen ze direct naast ons staan. Soort zoekt soort? Kyan slaapt gelukkig door de ronkende dieselmotor en felle licht van de koplampen heen. Daarna beginnen ze met militaire precisie op te bouwen, inclusief feestverlichting met blauwe, gele, rode en groene peertjes, wasrek en skottelbraai. Ze moeten nog eten?! Vanou baalt als een stekker, want zij vreest een herhaling van het rumoer in Viareggio. 

Donderdag 15 Augustus

Milo en Lauren slapen uit tot half negen! In de camper is het vandaag nog lang rustig. Kyan was echter al wat eerder wakker, dus Vanou doet haar uiterste best om hem koest te houden. Zonder koffie en tablets, want die liggen nog achter gesloten deur. Ook valt het plannetje in duigen om onze nieuwe buren weg te pesten. Wat dat betreft is dit een vakantie van gemiste kansen, of van te hoge verwachtingen. Afijn, de buren zijn al uit de veren en gedouchet voordat wij aan het ontbijt beginnen. Ze zijn gelukkig niet zo erg als gevreesd. Vriendelijk en rustig stel bij elkaar. Vandaag is een nationale feestdag in Italie, Hemelvaart van moeder Maria. Nog nooit van gehoord, maar hier nemen ze het uiterst serieus. Geen brood, gesloten supermarkt. Bijna alles is dicht. En dat is slecht nieuws, want onze boodschappen beginnen ver op te raken. Rondje fietsen met de kinderen zien we maar vanaf, nadat ik met de fiets op en neer naar de supermarkt ben geploeterd. Vooral de heuvel waarop de camping is gelegen is een uitdaging. We gaan te voet naar de het speeltuintje waar het barretje gelukkig wel open is om eten te scoren. Het alternatief was oud brood of yoghurt met muesli. Liever  Italiaanse panini’s van het oude omaatje achter de toog. De dag herhaalt zich zoals alle andere dagen rondom het slaapje van Lauren: zwemmen. De luiwammes van de camping gooit rond 15:00 zijn barretje open en Milo en Kyan hebben dat fijntjes in de gaten. Two Fanta, two aperol spritz! Roepen ze in koor. Kanjers. Later komt Lauren er gezellig bij. Ook is het vandaag een stuk drukker in het zwembad. Met name Poolse vakantiegangers die tot grote vreugde van alle drie een opblaaskrokodil en zwemband hebben meegenomen. Lauren is zo fan van de krokodil dat ze het ding begint te knuffelen en kusjes te geven?! Na het zwemmen wordt er verder geborreld. Chipjes, nootjes, drankje. Tijd moet worden overbrugd tot 19:00 want dan gaat het restaurant bovenop de heuvel open. Het is er heerlijk eten onder vals gekras van een dame die er live optreedt.  Verder is het vandaag de laatste keer dat Kyan zijn antibiotica moet innemen. In overleg met Dick hebben we afgesproken om de komende dagen nog de zalf te blijven smeren en dan is meneertje weer helemaal genezen van zijn krentenbaard. 

Vrijdag 16 augustus

Vannacht heeft Lauren de gemoederen goed bezig gehouden. Ze huilde al een paar keer, maar viel gelukkig zelf in slaap. Ergens rond 2:00 werd ze weer huilend wakker en niet snel daarna ging het huilen over in krijsen. Om haar uiteindelijk stil te krijgen ben ik met haar op mijn buik gaan liggen totdat ze weer diep in slaap was. Toen heb ik haar weer terug in haar reiswieg gelegd en kon ik zelf ook weer naar dromenland. Maar het kwaad is natuurlijk al geschied. Heel erg uitgerust zijn we deze vakantie niet. Lauren is ontzettend hangerig, Kyan en Milo maken eigenlijk te korte nachten en wij dus ook. Zo’n gebroken nacht tikt dus hard aan. Ik ben ‘s ochtends niet op mijn best. Schiet uit mijn slof en bedenk me dat het voor iedereen beter is als ik even boodschappen ga doen. Even stoom afblazen op de steile heuvels. Ik ploeg me op de fiets een weg naar de de supermarkt. Als ik terug kom ligt Lauren alweer op bed en de jongens in het zwembad. Milo heeft om 10:30 voor Vanou al een Aperol besteld om en voor Kyan en zichzelf twee Fanta. ‘s Middags spelen de kinderen rond de camper. Ze hebben de grootste lol. Dan nog een duik en vervolgens BBQ aan. Ik heb vanochtend worsten, burgers en een gigantische entrecote gekocht! Dan nog even EHBO-er uitgangen, want Milo gaat twee keer hard op zijn plaat. Eerst een goede faceplant op het asfalt als hij op zijn slippertjes de heuvel afrent, daarna doet hij het nog eens zoetjes over op de stenen trapjes tussen de terrassen. Tijd om naar bed te gaan.

Zaterdag 17 augustus

Laatste dag alweer. Langzaam aan komen we in vertrek modus. Aan het eind van de dag moeten de meeste spullen al zijn ingepakt zodat we morgen vroeg kunnen vertrekken. Maar tot het zover is, kan er natuurlijk nog lekker gespeeld en gezwommen worden. Lauren doet in ieder geval een extra slaapje, wat de kans om vanavond rustig en gezellig uit eten te kunnen gaan vergroot. Even aangenomen dat ze dan vanmiddag nog een extra slaapje doet. Dat laatste doet ze dan – hoe kan het ook anders – niet. Wat dat betreft heeft Lauren de afgelopen weken behoorlijk wat plannen weten te dwarsbomen. De rest van de dag zwemmen we, doen een spelletje, banjert Lauren lekker rond met een van ons erbij om haar handje vast te houden, borrelen we bij het barretje en de camper. En tussendoor pakken we wat eerste spullen in. Net voordat we gaan eten ruim ik de grote spullen op: fietsen op het fietsenrek, luifel, grondzeil, waslijntje. Morgen nog de resterende dingen. Maar eerst eten bij het restaurant op de hoek. Milo aan de lekkerste ravioli die hij ooit zal eten, wat pasta’s met tomatensaus voor Lauren en Kyan, Vanou heeft langzaam gegaard varkensvlees met aardappelmousse en ik een risotto met zeevrachten. Ja, primi en secondi tegelijkertijd, want kinderen moeten op tijd naar bed. Wij doen niet aan siësta. Nog een dessertje erbij om het af te leren en dan hebben we verrukkelijk gegeten! En nu naar bed, want morgen wordt een lange dag.  

Zondag 18 augustus

Vandaag begint de terugreis. Het meeste vakantieverkeer is als het goed is gisteren of de dag ervoor al vertrokken op weg naar huis, maar wij hebben nog een paar dagen voor de boeg. Waar we echter geen rekening mee hebben gehouden is dat Italianen niet zo ver hoeven te reizen. De weg tot Milaan schiet daarom voor geen meter op. Vooral tussen Bologna en Parma is het langzaam rijden en veel files. Daarna schiet het lekker op. Kijken hoeveel kilometers we kunnen maken voor de rest van de dag. Net voor de Gothard tunnel is het weer raak. Dat was zoals verwacht. Langzaam aan kruipen we door een 4 kilometer lange file, totdat het doseerlicht voor ons op groen springt. Dan de tunnel in en ondertussen kiezen we een campingplaats uit. De dichtstbijzijnde is de camping van Andermatt, iets verder is de camping van Engelberg en daar tussenin weet ik nog een boerencamping in Stans te liggen. Omdat het al laat begint te worden, kiezen we voor Andermatt. Bij aankomst blijkt die camping niets meer te zijn dan het parkeerterrein van de Gotschna gondel. Provisorisch aan de ene kant, maar aan de andere kant heeft het ook wel wat. Onze buren zijn een stel Italianen en Zwitsers die op pas zijn met hun Unimog. Had er nog nooit van gehoord, maar geinige dingetjes zijn het zeker. Omdat er regen is voorspelt én we willen natuurlijk morgenvroeg weer op tijd op pad, besluiten we om met zijn allen in de camper te slapen. Vanou en ik op het tweepersoonsbed achterin, Kyan en Milo in het hefbed en Lauren slaapt in haar campingtentje in de verlaagde zithoek.

Maandag 19 augustus

De reis gaat voorspoedig. We maken flink wat kilometers en tegen het einde van de middag zijn we bij Koblenz. Lauren is dan al een tijdje tegen haar slaap aan het vechten en met 280 kilometer tot de finish is het de vraag wat we gaan doen. Stoppen of door rijden naar Oisterwijk? We besluiten het laatste; McDonalds als laatste avondmaal van de vakantie. Prima. Rond 20:30 rijden we de oprit op, leggen de kinderen snel op bed, dan een paar koude biertjes. Die heb ik na 850 kilometer wel verdiend.

Dinsdag 20 augustus

Opruimen en naar huis. Maar niet voor de kinderen, want die mogen nog een paar dagen logeren bij opa en oma. Als de camper is uitgemest, gewassen, afgetankt gaan Vanou en ik alleen naar Utrecht. We hebben het rijk voor onszelf alleen en dat betekent dat we na bijna drie weken écht kunnen uitrusten. Ook al moeten we de komende dagen gewoon weer aan het werk. ‘s Avonds gaan we lekker uit eten, en BBQ-en in het park. Even genieten. Ook van het mooie weer dat er in Nederland nog is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *