Andalusie / 2016

09/03 Daar gaan we weer
Twee jaartjes geleden was het ons goed bevallen bij Cantueso in het rustieke Periana. Een klein nietszeggend dorpje in het Spaanse Andalusië. Daarom gaan we er gewoon weer naartoe! Lekker. Gisteren heb ik nog de laatste dingen van mijn werk afgehandeld en kan met een gerust hart op pad. Vandaag vertrekken we om half zeven met de taxi naar Schiphol. We hebben ons ingesteld op een drukke vlucht met twee stuiterballen, maar vandaag valt het reuze mee. Milo valt al snel in slaap en Kyan is helemaal in zijn nopjes met een nieuwe koptelefoon. Soms zit het mee… Eenmaal geland is het een klein ritje van Malaga naar Periana. Onze huurauto is een Astra station, hetzelfde type dat ik als nieuwe leasebak heb besteld als opvolger van de Ford Focus. Dikke prima! Na het inchecken duiken we gelijk het zwembad in. Kyan begint wat te zwemmen in het ondiepe en vindt alles daarbuiten te eng. Milo daarentegen wandelt met het risico op verzuipen het diepe in. No fear! Overigens is ook het ondiepe spannend genoeg voor hem, want heel stabiel in het weerstandsvolle water staat hij nog niet. Geen seconde alleen laten dus. Tijdens het eten constateert Kyan dat hij een dikke piemel heeft, een toverpiemel welteverstaan. “hocus pocus pilatus pas, kijk mijn piemel staat rechtovereind”, zegt ie. Mogen we allemaal van meegenieten.

 

09/04 Jeuk
Vanou is helaas wat grieperig en heeft als gevolg daarvan geen beste nacht gehad. De jongens daarentegen hebben hartstikke goed geslapen, ook al liggen ze bij elkaar op de kamer. Dat gaat boven verwachting goed! ‘s ochtends komt de poes even polshoogte nemen. We herkennen het beestje van twee jaar geleden. Toen ook al zo’n slettebak die zich met het grootste gemak laat adopteren zolang er voedsel in het spel is. Kyan en Milo zijn met het nieuwe huisdier helemaal in hun nopjes, totdat Poes genoeg heeft van alle drukte en gebrek aan traktaties. Ik neem Kyam mee voor boodschappen. Zo heeft Vanou wat rust als Milo ligt te slapen. Met een winkelwagen tot de rand toe gevuld met boodschappen keren we terug. Na de lunch wordt er gespetterd in het zwembad waarbij de nodige vriendjes worden gemaakt met Pim, Pelle, Kik en Isabella. In de meeste gevallen is het waarschijnlijk voor korte duur, want de meesten zijn er al een poos. Verder doen we vandaag niks, behalve heel veel krabben. Gisteren ben ik namelijk door een armada van muggen onderhanden genomen. Benen, armen, rug, alles zit onder de muggenbulten. Vanavond maar wat Deet opsmeren…

 

09/05 Warm
Het kwik loopt volgens de weersvoorspellingen op tot tegen de 40 graden. En dat klopt, dus dat wordt puffen en heeeeel veel zwembad. Verder geen gekke dingen doen, want daar is het de temperatuur niet naar. Zodoende brengen we veel tijd door in het zwembad, net als de buren. Zo leer je elkaar toch nog een beetje kennen. In het huis waar Pim heeft gezeten is een aardig stel neergestreken en aan de andere kant is een Iers stel met een tweeling Jack en Kara neergestreken. Ik blijf maar denken aan Will Grigg’s on fire; de kansloze Ierse spits die tot een ware hype werd gebombardeerd, maar geen enkele minuut op het veld heeft gestaan tijdens het EK voetbal. Die slechte grap moet ik de komende dagen maar eens uit de kast trekken. Misschien na een BBQ, maar vandaag nog niet.

09/06 Nog zo’n warme dag
Vandaag is weer net zo’n warme dag als gisteren, al is het ietsje minder warm. Desalniettemin trekken we het draaiboek van gisteren gewoon nòg een keer uit de kast, met een paar kleine verschillen. Ik schommel wat met de jongens (simultaan-schommelen draai ik m’n hand niet voor om), Kyan krijgen we zowaar zo gek om ook een middagdutje te doen (want hij was behoorlijk chagrijnig) zodat Vanou en ik tijdens het middagslaapje een welverdiende kan Sangria wegtrekken in het aangelegen restaurant. En ‘s-Avonds doen we dat dunnetjes over door er uit eten te gaan. Verder brengen we lekker veel tijd door bij het zwembad. Je moet toch wat…. Bijzonder moment is wanneer Kyan het diepe water in sodemietert als hij zijn evenwicht verliest bij ringen in het water gooien. De ogen van Puss-in-boots zijn er niets bij! Ik ben er gelukkig bij om hem op te vangen. Het is dus even schrikken, maar het loopt met een sisser af.

09/07 Een appel valt niet ver van de boom op het strand van Nerja
De routine begint er langzaam aan in te slijten. Vanou is als eerste uit bed om de jongens op te vangen, ik regel vervolgens koffie en ontbijt. Daarna met Kyan het zwembad in, terwijl Milo ligt te tukken. Kyan blijft vooralsnog binnen de grenzen van het babybadje. Kijken hoeveel dagen dat nog duurt (hopelijk niet al te lang, want een beetje gênant is het wel). In de middag gaan we naar strand bij Nerja. Daar is het lekker ravotten: Zandkasteeltje, in en uit de zee rennen, pootje baden in de branding. Het is te merken dat Milo weer wat ouder is en langzaam – heel langzaam – gevaar begint in te schatten. Waar hij een half jaar geleden als een zeeschildpad was aangetrokken tot de zee, kijkt hij nu wat argwanend naar de branding. En waar Kyan in het zwembad niet voorbij het babybadje komt, staat meneer ineens met het water tot bijna aan zijn lippen naast me in de zee! Aan het eind van de dag is het hoog tijd voor een powernap voor Milo, maar het duurt tot de laatste 100 meter van een rit van ruim drie kwartier voordat de luiken dichtvallen. Typisch kind van zijn moeder. Snel dus nog even het zwembad in terwijl ik alles klaarmaak voor de BBQ. Als iedereen vol zit, geeft Kyan zijn halve spiesje aan Milo die er vrolijk op verder kluift terwijl hij rondbanjert met een (leeg) blikje bier. Typisch kind van zijn vader.

09/08 Zwemmen en tekenen
We beginnen de dag in het zwembad en eigenlijk komen we er nauwelijks uit. Behalve voor de noodzakelijkheden dan. Plassen, eten, boodschapje, slapen en de lunch. Die nuttigen we met z’n viertjes in het restaurant. Lekkere albondiga’s, berenjenas, chorizo, tortilla, frietjes en pizza voor Kyan. Jammie jammie! Terwijl we hierop wachten en erna zien we hoe Milo helemaal kan opgaan in tekenen?? Braaf zit meneer op een stoeltje zich volledig te focussen op een stuk papier. Zelfs de poes kan die focus niet onderbreken. Na de lunch duik ik met Milo voor een middagslaapje het bed in, terwijl Vanou en Kyan dus wederom het zwembad induiken. Daar is Vanou met een spring-nou-in-het-diepe offensief begonnen, wat erin resulteert dat Kyan tot en met het trapje durft dat de grens markeert tussen babybad en het diepe gedeelte. Na mijn schoonheidsslaapje voeg ik me met Milo bij de rest en ben ik stomverbaasd als Kyan zegt: “Ga je mee in het diepe zwemmen?”. Ik kijk Vanou aan, maar ook voor haar is dit nieuw. Na een paar rondjes rondom het zwembad lopen om moed te verzamelen is het moment lang genoeg uitgesteld en is er geen ontkomen meer aan… Kyan springt het diepe in en ontvangt een groots applaus van iedereen die er aanwezig is. En daarna zwemt – of eigenlijk spartelt – hij er op los. Niet meer uit het zwembad te slaan. En iedereen mag het horen, want voortdurend klinkt het “ik kan in het diepe zwemmen”.

09/09 Boodschappen
We gaan verder waar we gisteren zijn gebleven, namelijk zwemmen. Het wordt weer een stralende, zonnige dag, dus waarom ook niet? Vooral ook omdat Milo van 10.00 tot 12.00 toch moet slapen. In de dagen voordat we op vakantie gingen, waren we aan het experimenteren met een enkel slaapje voor Milo, maar hier in Andalusië heeft hij zeker twee stuks nodig. Na dat slaapje doen we boodschappen bij Eroski in Torre Del Mar, want vlees, groente en fruit zijn bijna op en de kwaliteit daar is stukken beter dan die van de lokale supermarkt. Het is echter wel een stukje rijden, dus het is meteen ons uitje van de dag. Bier en water mogen trouwens ook weer worden aangevuld. Milo is lekker druk en er is met hem eigenlijk geen land te bezeilen. In het winkelwagenzitje wil hij niet zitten; los rondlopen is ook geen optie, want met zijn vliegensvlugge, grijpgrage handjes zijn alle schappen een doelwit; en in de bak van de winkelwagen is ook geen succes, want alle – en dan ook werkelijk alle – boodschappen verdwijnen in zijn mond. Vermoeiend… Dit doen we niet nog een keer! ‘s Middags gaan we – hoe kan het ook anders – weer zwemmen, want Kyan heeft de smaak nu goed te pakken. Lekker spelen met Jack, ons buurjongetje. Zijn tweelingzusje Kara is echter wat jaloers.

09/10 Zonsondergang
De hele dag staat in het teken van één ding, het meemaken van de zonsondergang. Of eigenlijk twee, namelijk ook een kijkje nemen bij de olijfbomen. Dat laatste wil ik eigenlijk ‘s ochtends al doen en Kyan vertelt dit in geuren en kleuren aan de buurjongen Jack, een Ier van 3 jaar die op al dat Nederlandstalige proza slechts weet te antwoorden met “what?”. Uiteindelijk worden de olijfbomen ingeruild voor de trampoline en schommel. In de ochtend proberen we Kyan zo gek te krijgen om in de middag even te slapen. Vooral ook omdat hij al de hele tijd loopt te gapen en omdat hij vanwege de zonsondergang wat later naar bed zal gaan. Als gevolg hiervan wisselen de jongens elkaar weer ouderwets af met slapen en draaien Vanou en ik weer een soort ploegendienst. Gedurende de dag tekent Milo er lekker op los, laat Kyan zijn zwemkunsten in het diepe zien en steken we ‘s avonds de BBQ weer aan. Kyan helpt me hierbij goed mee met het flippen van de burgers, worsten en speklappen en bij het opdienen ervan. Je zou zomaar aan dit leventje kunnen wennen. Na de BBQ nemen we een kijkje bij de olijfbomen die hier vlakbij in grote getale groeien. Dit mondt uit in een korte hike voor mij en Kyan. Met een yoghurt-ijsje in de hand struinen we tussen de olijfbomen door rondom Cantueso. Door de warme temperaturen smelt zo’n ding natuurlijk vrij snel en voortdurend klinkt het “o nee, ik knoei”. Of “ik knoei alweer”. Die kurkdroge zandgrond vind dat vast niet erg. Hoe kort de hike ook was, Kyan vond het mooi. Daarna – zoals gezegd – de zonsondergang aanschouwen en snel naar bed bij ons op de kamer. Nou ja, snel….

09/11 Mañana
Na het ontbijt neem ik Kyan mee maar Periana voor een ijsje en een espresso voor mezelf bij een kleine Taverna in het dorp. Op het plein stikt het van de “oude mannetjes” die een beetje rondhangen. Of dit er elke dag zo aan toe gaat of omdat het zondag is, durf ik niet te zeggen. Het voelt in ieder geval op en top Spaans. Milo slaapt maar kort, dus we halen hem en Vanou op en dan is ons gezinnetje weer compleet. Een gezinnetje dat dankzij blonde haren veel bekijks trekt. En dan Milo en Kyan in het bijzonder. Dan lunchen we bij restaurant Cantueso. Daar merkt Kyan de “oude vrouwtjes” op die er zitten. Het is maar goed dat zij enkel Engels spreken… Milo is in ieder geval weer als vanouds flink aan het buffelen van de frietjes, albondiga’s en tortilla. Daarna is het tijd om bij te tanken van de zonsondergang de avond ervoor. Kyan is zo vertrokken, maar Milo heeft er geen zin. We gaan daarom maar een eindje rijden over de slingerende wegen die hier zo talrijk zijn. Milo valt inderdaad in slaap, maar bijkomstigheid is dat Kyan zich niet lekker voelt door al dat geslinger. Even frisse neus halen en dan neemt hij voorin plaats als navigator. Dat doet ie uitstekend! “een beetje naar links, bochtje naar rechts”. Natuurtalent. Weer thuis aangekomen besluit Kyan tot het geven van een optreden met gitaar in slaapkamer. Dat gaat zo luid dat de buren ongetwijfeld zullen meegenieten. Tijdens het avondeten eet Milo maar zozo van zijn pasta carbonara totdat die zelf pasta mag eten. Met veel plezier prikt hij met zijn vork of spaait met zijn lepel de pasta naar binnen. En wat er niet ineens goed ingaat wordt lachend en behendig met het wijsvingertje naar binnen gepropt. Zo doen we dat.

09/12 Cordoba (1)
We gaan een nachtje doorbrengen in Cordoba. We ontbijten op ons gemak, pakken onze spullen, zeggen de buurtjes Jack en Kara gedag (voor hun zit de vakantie er alweer bijna op) en om 9.30 zitten we in de auto. Milo valt vrijwel meteen in slaap, dus dat is goed voor elkaar! Na een paar minuten wordt hij wakker, waardoor ik besluit om snel even te tanken – in de hoop dat hij daarna snel weer in slaap valt. Dat doet hij dus niet. En ook Kyan blijft wakker. Samen hebben ze lol op de achterbank. Niet bepaalt zoals gepland en daar baalt Vanou op z’n zachtst gezegd een beetje van. Iets na twaalven checken we in bij Eurostars Palace Hotel in Cordoba. Snel een hapje eten, zodat Milo zijn campingbedje – dat we hebben meegenomen van Cantueso – in kan en wij van het zwembad op het dak van het hotel kunnen genieten. Zodra meneer is bijgeslapen en ook Kyan een powernap heeft gedaan op het ligbed, lopen we Cordoba in. Slenterend door de smalle straatjes stuiten we op paarden met koets. Kyan is meteen verkocht, dus wij zijn zo gek om in die koets plaats te nemen. In drie kwartier zien we veel van Cordoba. Onze Spaanse Caballero vertelt af en toe wat we zien, maar daar verstaan we weinig van. Kerkje hier, patio Andalucia daar, Mezquite, romeinse brug, maar vooral zijn we heel heel heel erg druk met een onhandelbare Milo. Alsof het met 38 graden we het al niet warm genoeg hebben. Dan is het etenstijd, maar bijna alle taverna’s zijn nog dicht. Als we er eentje gevonden hebben die al open is, houden we het er echter niet lang uit. Milo blijft onhandelbaar. Trap op, trap af, winkel met souvenirs mag het ontgelden en de fontein in het midden van de taverna ook. In amper 5 minuten tijd wordt Vanou gillend gek. We nemen ons verlies, pakken onze spullen en vluchten naar buiten. Dan maar een hapje in de skybar van het hotel waar Vanou en ik met de babyfoon-app nog een afzakkertje doen als de boys liggen te slapen in onze quadruple room.

09/13 Cordoba (2)
Na een – onverwachts – rustige nacht, worden we met z’n vieren lekker uitgeslapen wakker. Snel douchen en dan ontbijten we in het hotelrestaurant. Daarna nog even naar buiten, totdat het alweer tijd is om Milo in zijn bed te leggen. Zodra Milo ligt te slapen willen we gaan zwemmen, maar het zwembad is dan nog dicht. Kyan en ik maken als alternatief programma een groter rondje Cordoba met de Hop On Hop Off bus, terwijl Vanou eenzaam en alleen met de babyfoon-app in het hotel achterblijft. Kyan kijkt zijn ogen uit. Vanaf Café De Achterbank maken we braaf het hele rondje af. Net voor de middag zijn we dan weer terug en worden we hartverwarmend begroet door Milo, die net wakker is. Zwemkleren uit (die hadden Kyan en ik nog aan), spullen pakken, uitchecken en dan Cordoba weer in; nu met z’n viertjes. Vlakbij de Mezquite werken we wat panini’s naar binnen. Milo sjanst wat met de señorita van het eettentje, nog wat gasten en voorbijgangers en Kyan eet weer tergend langzaam. Dan de Mezquite in. Ook Kyan en Milo vinden het leuk en zijn erg onder de indruk van de voormalige moskee en huidige kathedraal. Dankzij hun voorbeeldige gedrag hebben die twee een ijsje dubbel en dwars verdiend! Dan door de regen (?) terug naar de auto en terug naar Periana. Wat nou warmste stad van Europa! Beide jongens vallen al snel in slaap en houden dit – godzijdank – bijna anderhalf uur vol. Tegen de tijd dat ze wakker worden zijn wel alweer bijna bij Cantueso. Een geslaagde roadtrip!

09/14 Brokken op een ‘rustig’ dagje
Vandaag weer een rustig dagje. Als Milo weer zijn bed induikt, raap ik de motivatie bijeen om – eindelijk – maar weer eens een stukje te gaan hardlopen. Het is per slot van rekening vandaag wat koeler en die hardloopspullen heb ik niet voor niets meegenomen. Als laaglander is het stiekem best afzien. Wat ook niet helpt is dat het alweer vier weekjes geleden is dat ik voor het laatst ben gaan rennen. Het wordt een rondje van ruim 8.5 km, waarvan 5 km bergopwaarts. Het afdalen doe ik het laatste stuk tussen de olijfbomen door, want ik heb direct zicht op Cantueso. Freerunning w00t w00t! Na een uurtje ben ik weer terug en dan gaan Vanou en Kyan boodschappen doen, spelen, koffiedrinken en Churros eten in Periana. Als Milo weer van de partij is klooien we wat aan in en rond het huisje, totdat meneer weer mag gaan slapen. Met Kyan ga ik dan midgetgolfen. Dat is echter van korte duur, want hij struikelt in al zijn enthousiasme al op de eerste baan en valt heel lelijk met zijn hoofd op een steen. Veel bloed, paniek. Ik trek met Kyan in mijn armen een korte sprint naar het huisje en pakken we de verbanddoos erbij. Het lijkt gelukkig mee te vallen en het bloeden Israël snel gestelpt. Sperzieboontjes fungeren als icepack en Kyan likt ondertussen aan een ijsje dat hem kalmeert. Daarna valt ook hij in slaap. Als we hem wakker maken, haalt hij zijn schouders op bij elke vraag die we hem stellen. Nu flikt die dat wel vaker als ie net wakker is, toch twijfelen we om naar de eerste hulp te gaan. Maar dan is het alsof er niets is gebeurd, op die bult op zijn hoofd na dan. Voor de zekerheid toch maar even een paracetamolletje. Vanou trakteert de boys op een ijsje en ik maak alles klaar voor de BBQ. En alsof we nog niet genoeg te verduren hebben gehad, dondert Milo ook van de bank af. Zonder schade, gelukkig. Op alle brokken na, een rustig dagje.

09/15 Koud
Na een koude nacht – het is momenteel warmer in Nederland dan hier in Spanje – duurt het even voordat we comfortabel in korte broek naar buiten kunnen. Zo lang hebben we echter geen geduld, want er staat een puppie voor de deur. De buren hebben het jonge zwerfhondje – soort van – opgepikt tijdens het wandelen. Het beestje heeft zowaar 12 km met de twee meegelopen. En nu kwispelt het en speelt het bij ons. Bakje water en een banaan dan maar. Dan weer boodschappen en koffie bij de locals voordat we Milo op bed gooien. Vandaag maar bewust één slaapje. En dat pakt gelukkig goed uit, want Milo slaapt 3 uur (!) aan een stuk. Met Kyan hebben we dus volop tijd om even een wijntje te pakken (voor Kyan een appelsap), stuk Cars en Madagascar te kijken, met de trein en autootjes te spelen, en alsnog een poging te wagen met midgetgolf. Dat laatste gaat in tegenstelling tot gisteren gewoon vlekkeloos. Dan als ook Milo weer wakker is, duiken we het zwembad in. Dat water is door de lagere temperatuur en een regenbui van gisteren behoorlijk afgekoeld. Kyan loopt in ieder geval al snel te blauwbekken, maar stoppen met zwemmen, ho maar.

09/16 Sevilla (1)
We herhalen het programma van Cordoba, al is de bestemming dit keer Sevilla. Snel opstaan, douchen, ontbijten, spullen pakken en dan vertrekken we naar Sevilla. Anja en Ive zijn daar al een paar dagen en die gaan we daar opzoeken. Kyan en Milo kijken er in ieder geval naar uit. En andersom is dat net zo. Na een rit van bijna tweeëneenhalf uur rijden we voor bij Hotel Al-Andalus, hetzelfde hotel waar Anja en Ive verblijven. Na het inchecken eten we bij de Pool Bar een hamburger, waarna Milo weer naar bed kan. Dat geeft ons voldoende tijd om te genieten bij het zwembad. Opa maakt bommetjes voor Kyan, mama bestelt een flesje wijn. Heerlijk genieten! Dat zetten we ‘s Avonds nog even voort bij Baratillo. Een tapas barretje waar we met twee taxi’s naartoe rijden en waar Vanou en ik twee jaar geleden als eens gegeten hebben. Dat was voor herhaling vatbaar. Met z’n zessen schuiven we aan en al snel wordt een plankje met Spaanse kaas en worst naar binnen gewerkt. Ook door Kyan die sinds een paar dagen Chorizo heeft ontdekt. Daarna volgen nog allerlei warme tapas. Zowel Milo en Kyan snoepen mee van de ansjovissen, Spaanse omelet en andere gerechtjes. Behalve de gegrilde entrecote, want die is alleen voor opa. Dan snel terug naar het hotel, want het is bedtijd. De terugreis duurt wat langer, want vlakbij ons hotel is het stadion van Real Betis dat een thuiswedstrijd speelt tegen Granada FC. Een heuse Andalusische derby waarvoor veel volk op de been is. Als de jongens op bed liggen, drinken wij met Opa en Oma een paar cocktails. Zij zitten al aan de Sol e Sombre als we aankomen. Mama gaat lekker hip en trendy aan de gin-tonic, ik hou het bij de Negroni. Even moed indrinken voor een nacht met Kyan en Milo in één kamer. Solidair doet opa met ons mee met een glas Wodka Jus d’Orange wat meer weggeeft van een pul. De ober had trouwens geen idee wat opa aan het bestellen was. Daar mocht ik met mijn anderhalve woord Spaans in mijn vocabulair aan te pas komen. “Zumo de Naranja” zeg ik en Vanou voegt daaraan nog toe “Absolut Vodka” als opa nog een merk wodka mag uitkiezen.

09/17 Sevilla (2)
Kyan is vroeg wakker. Dat ligt kennelijk aan mij, want “je moet niet zo snurken, papa” zegt ie. Ik draai me nog op mijn buik en op mijn zij, maar het kwaad is al geschied. Milo voegt zich al vrij snel aan het wakkere gezelschap toe en ook Vanou kan dan natuurlijk niet achterblijven. We praten Kyan uit zijn hoofd dat hij met stel en sprong naar beneden wil. Alles is in het hotel nog donker. Weer snel douchen en dan onszelf volstoppen bij het ontbijtbuffet. Dan ontspannen op het terras met een filmpje op de ipad, terwijl Milo ligt te slapen. Anja en Ive zijn dan al Sevilla in. We komen ze met de taxi achterna zodra Milo weer wakker is. Op het plein Alameda Hercules is het zoeken naar een tentje waar we kunnen eten. De meeste keukens zijn om half één nog gesloten, dus na drie pogingen op verschillende terrassen zoeken we een bakkertje op waar we wat te eten kunnen krijgen. Daarna kan het slenteren door de kronkelende straten van Sevilla beginnen. Al vrij snel belanden we op een pleintje in de buurt van Calle Arayán dat het stereotype Spaanse sfeer uitademt met een permanente markt waar vlees, groente en vis wordt verkocht. Het stikt er ook van de tapas barretjes waar de lokale Spaanse bevolking genieten van het weekend met biertjes en hapjes. *Hadden we maar….* schiet door het hoofd, maar achteraf is het natuurlijk makkelijk praten. We slenteren vrolijk voort langs – onder andere – het parlement van Andalusië en de oude stadsmuur. Dan is het voor ons tijd om weer terug naar Periana te gaan. Eerst met de taxi terug naar het hotel en dan weer tweeënhalf uur met de auto; een rit waarbij de jongens voortreffelijk slapen. Eenmaal thuis piepen we een paar hapjes op voor Kyan en Milo. Vanou en ik halen een biefstukje af bij het restaurant, die we lekker op ons eigen terras opeten. Flesje wijn erbij; valt allemaal niet mee.

09/18 Bijkomen
Na zo’n stedentrip is het voor ons allemaal weer bijkomen, dus we doen vandaag helemaal niks bijzonders. Wel is het even schrikken als Kyan bezig is op de trampoline. Hij verliest even zijn evenwicht en valt dan achterover precies op dat ene stukje waar de ingang zit. Als in slowmotion probeert hij zich aan van alles vast te grijpen, maar er is geen houden aan. Hij kukelt achterover van het trapje af en valt op de grond. Een lelijke kras op zijn rug is het resultaat. Nu hebben we twee boefjes met allebei een kras op de rug. Verder valt de schade gelukkig mee; het had veel erger kunnen aflopen. Verder hangen we wat rond bij het zwembad. Met de nadruk op hangen, want het water is behoorlijk aan de frisse kant. Eigenlijk ben ik de enige die er veelvuldig in ligt, gevolgd door Milo die ook goed de smaak te pakken heeft. Dan hoef ik alleen groente te bakken en rijst te koken, want Vanou heeft vanmiddag Albondigas voor ons gescoord bij het restaurant. Hoeft alleen nog even in de magnetron. Iedereen is er dol op. Ook Milo, die minstens drie ballen eigenhandig naar binnen werkt. Het enige wat wij hoeven te doen is hem de vork aanreiken. De rest doet ie met groot genoegen zelf. Dat aanreiken is overigens puur uit eigenbelang om te voorkomen dat Milo er een grandioze bende van maakt. Daarna nog een paar biertjes en wijntjes en dan naar bed.

09/19 Laatste dag
Beetje onrustige nacht, want ik ben weer door flink wat muggen te grazen genomen. Leuke plek hier, maar die muggen…. Volgende keer deet meenemen, van die Australische! Als ik met de jongens wat aan het schommelen ben en zij van de glijbaan naar beneden gaan, doet Vanou nog wat allerlaatste boodschappen. Vandaag is namelijk de laatste dag. En die brengen we ‘s middags door op het strand van Nerja. Maar voordat we daarnaartoe rijden ga ik nog een keer hardlopen. Ondertussen smeert Vanou de broodjes en pakt de spullen indoor het strand. Goed voor elkaar :-) Dan op naar het strand. Daar klooien we lekker wat aan in de branding. Zandkasteel bouwen is door opkomende water niet meteen een succes, maar de aanhouder wint. Na een paar keer het hogerop gezocht te hebben, staat dan eindelijk ons mooie zandkasteel. Niet alleen het water was een storende factor, ook Milo kan er wat van. Menig toren, kasteelmuur of gracht wordt door meneer gesloopt. Vervolgens ijsje halen, de zooi weer inpakken en terug naar Periana. Milo valt onderweg in slaap – zoals bedoelt – maar Kyan is hem voor. Om ze een langer powernapje te gunnen, rijden we een beetje om. Een paar keer dreigt Kyan wakker te worden, doordat hij op zijn booster zitje in de bocht met zijn hoofd tegen de deur aan wordt geslingerd. Gelukkig slaapt hij door. Na morgen heeft hij zijn eigen luxe booster zitje weer om in te kunnen tukken. Die biedt beter bescherming voor z’n hoofd. Hulde voor Römer! Bij Cantueso maak ik een simpel pastaatje, die door beide jongens nagenoeg zelfstandig naar binnen wordt gebunkerd. Soms is het verbazingwekkend hoeveel die twee kunnen eten, met name Milo. Dan badderen, verhaaltje lezen en naar bed. Vanou en ik wisselen elkaar ondertussen af met het inpakken van de koffers. Het einde is nu echt in zicht, maar niet voordat we weer een flesje wijn opentrekken en genieten van de ondergaande zon en bijkomend avondgloren. Het was geslaagd!

09/20 Terugreis
We staan ietsje eerder op dan normaal. Snel douchen en ontbijten met de laatste yoghurtjes en boterhammen, koffers worden ingepakt – voor zover dat nog niet is gebeurd – en de laatste rommel wordt weggegooid in de vuilcontainers. Op de valreep komt Pien de Poes – Kyan’s oude vriendje – ook nog even gedag zeggen. Dan stappen we in de auto en dalen we voor de laatste keer af over de slingerende A7204 en de immer trage A356, waar je op de meeste stukken 100 km mag maar het zelden rijdt. Een klein stukje sturen over de snelweg langs de kust en we zijn op het vliegveld. Milo en Kyan leven zich uit op de lopende banden bij de gates terwijl we moeten wachten totdat we mogen boarden. Vooral Milo vindt het leuk – net als Kyan toen hij Milo’s leeftijd had – en daarom doet ook Kyan vrolijk mee. Heen en terug, heen en terug en zo nog een tiental keer. Het is dus eigenlijk niet vreemd dat Milo al snel na vertrek de lichten uitdoet en in slaap valt. Pas anderhalf uur later wordt hij wakker en dan zit de vlucht er alweer bijna op. Kyan heeft ondertussen braaf Madagascar en een stuk van Wall-E op de ipad gekeken. Aan beide jongens hebben we geen kind aan! Onze stoelen zitten recht boven het bagageluik van het vliegtuig. Nadat we zijn geland en wachten om het vliegtuig te kunnen verlaten, ziet Kyan hoe onze koffers worden uitgeladen en op de bagagekar worden gesmeten. Hij pikt ze er feilloos tussenuit. En dat vind ik best een knappe prestatie. Dan nog een ritje met de bus naar de bagageband (?), een taxi-rit naar Utrecht en we zijn om 16.00 uur weer thuis! We pakken snel de koffers uit en zetten de wasmachine aan om vervolgens geheel in Spaanse stijl de vakantie af te sluiten bij Aandacht voor Eten Tapasbar.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *