Andalusie

30-08-2014: Vertrekken
Vandaag trekken we weer met z’n drieën erop uit. Dit keer is Andalusie aan de beurt. De spullen worden ingepakt, ipads worden met eBooks, muziek en filmmateriaal voorzien en dan rijden weer naar schiphol.
Onze vlucht is die kwartier vertraagd, maar dat vind Kyan niet erg. Hij heeft namelijk de roltrappen en lopende banden van schiphol ontdekt. Niks ‘mind your step’ gewoon gaan! Keer op keer…
De vlucht loopt verder voorspoedig, hoewel Kyan werkelijk geen seconde stil zit. Hij weet weer veel aandacht op zich te vestigen of zoals een oma het verwoordt “dit is veel leuker dan tv kijken”. Afgemat komen we iets voor middernacht aan in Periana.

31-08-2014: De eerste dag in Andalusië

Ondanks het slaaptekort van gisteren is Kyan – net als altijd – om half zeven wakker. Met een niet al te best humeur helaas. Beetje spelen, beetje schommelen, beetje trampoline springen en dan weer snel naar bed.
Wij lunchen terwijl Kyan slaapt bij het aangelegen restaurant van Cantueso. En daar hebben we uitgebreid de tijd voor want Kyan slaapt maar liefst vier uur aan een stuk. Die had dus toch wat in te halen. Vanaf het restaurant hebben we een schitterend uitzicht over de glooiende omgeving die vol staat met olijfbomen en met hier een daar verscholen witte dorpjes.
Na de lunch nemen we maar meteen ons avondeten mee, want de supermarkten in de omgeving zijn allemaal gesloten. Net als het restaurant overigens. Verder doen we niets anders dan lekker spetteren in het water van het zwembad.

01-09-2014: Op bezoek bij Irene en Jeroen
‘s Ochtends doen we inkopen bij de lokale supermarkt. Heel groot is ie niet en het er is weinig voorverpakt materiaal. Met handen en voeten bestellen we van alles wat we nodig hebben bij de groenteboer / bakker. De dame achter de balie is tevens slager, maar vanavond eten we met Irene en Jeroen in Nerja.
Als Kyan ‘s middags in bed ligt staat er voor mij een twee uur durende conference call op het programma om de stuurgroep bij te praten over de conclusies van mijn project. Toch nog aan het werk in de vakantie. Terwijl Vanou siësta houdt loods ik de gevraagde besluiten vrijwel probleemloos langs de stuurgroep. Met een perfecte timing wordt Kyan wakker en kunnen we naar Nerja.
Daar is het heerlijk toeven op het strand en Kyan heeft met Jeroen de grootste lol. Jeroen ontpopt zich namelijk tot een ware zandkastelenbouwer en dat is op dit moment ook voor Kyan de favoriete bezigheid op het strand. Zwemmen bungelt momenteel ver onderaan :-S
We eten met zijn allen een hapje in de strandtent en ook Kyan eet een beetje mee. Een beetje, want heel best eten doet hij de laatste dagen niet. Qua energie maakt het kennelijk niets uit, want in plaats van in slaap te vallen in de auto blijf je de hele rit naar huis wakker en ook in bed ligt Kyan nog een tijd te spoken.

02-09-2014: Spanning in Alfernate
Het is een rustig dagje, want het is warm. We brengen wat tijd door in het zwembad, dat wil zeggen Kyan in de rubberboot en wij in het water. In de middag doe ik snel wat boodschappen – dit keer ontkom ik niet aan de slager – en gaan we naar Alfernate, een klein dorpje in de buurt van Periana. De weg ernaartoe is smal en slingert van links naar recht en weer terug. Het uitzicht daarentegen is geweldig. Het dorpje zelf is helemaal niks. Dat geldt ook voor de speeltuin waar Kyan wat ongelukkig struikelt en zijn knie schaaft. Snel terug en dan zwemmen, maar helaas rijden we verkeerd. In het begin is er niks aan de hand, behalve dat Kyan zijn knie voortdurend kusjes geeft om de pijn iets te verzachten. Uiteindelijk loopt de spanning hoog op en de sfeer is niet om over naar huis te schrijven. Van zwemmen komt niets meer terecht, want we gaan meteen BBQ’en. Als een ware carnivoor buffelt Kyan mee met de worstjes en de koteletten.

03-09-2014: Waterrat
Het programma start op dezelfde manier als gisteren. Na het ontbijt lekker zwemmen. We krijgen gezelschap van de buren en Kyan speelt er lekker op los. De wespen zijn ook van de partij en steken de buurman en later ook het dochtertje van een Brits stel. Wij kunnen gelukkig ongeschonden aan de lunch beginnen en vervolgens gaat Kyan naar bed. Omdat het nog warmer is dan gisteren, zoeken wij lekker de schaduw op. Sudoku, boekje… Bijtanken noemen we dat.
In de namiddag overwint Kyan zijn watervrees en is hij weer de oude waterrat als ooit tevoren. Net als vanochtend is Tim van de partij, maar ook Truus haakt nu aan. Zij is het dochtertje van weer andere buren. Wij grijpen deze gelegenheid aan om met z’n allen een biertje te drinken in het zwembad.
De avondhap gaat braaf op, dus wij hopen dat Kyan weer helemaal de oude is. De afgelopen dagen at hij namelijk erg slecht. ‘s Avonds gaan wij eten bij het restaurant van Cantueso terwijl Kyan ligt te slapen. De babyfoon is mee, want die red het net met zijn bereik.

04-09-2014: Bonte avond
Vandaag doen we eigenlijk niks anders dan hangen in een rond het zwembad. Het is er warm genoeg voor zullen we maar zeggen… We zijn zelfs te lui om boodschappen te doen voor het avondeten, dus voor Kyan piepen we het maaltje op dat we de dag ervoor al hadden gemaakt. Wij gaan bij Cantueso uit eten, waar ook de buren zijn neergedaald voor de ‘bonte avond’. Met Henk, Laura, Quirinne en Maarten trekken weer door totdat we rond half een van het terras af worden geveegd. Tussendoor wordt Kyan vreemd genoeg en paar keer huilend wakker. Nu maar hopen dat hij morgen een beetje uitslaapt.

05-09-2014: Benarajafe of in de buurt
We maken er vandaag een dagje strand van. In Benarajafe ligt een mooi strand, maar het is de vraag of we er zijn geweest. We zijn namelijk onze (te kleine) kaart vergeten, dus we ploffen uiteindelijk maar ergens neer. Kyan vindt de branding nog steeds wat eng, dus veel zijn we niet in de zee te vinden.
Vanaf het strand blijf je het over je maatje Tim hebben die waarschijnlijk in het zwembad in Periana al op je ligt te wachten. Aan het eind van de middag doen we flink boodschappen bij Eroski in Torre del Mar voordat we het zwembad weer opzoeken. Meest bijzondere aankoop is natuurlijk het kussen dat Vanou in de winkelwagen heeft gelegd. Nu maar hopen dat ze morgen voor de verandering zonder hoofdpijn wakker wordt. Terwijl wij de rest van het boodschappenlijstje afwerken moeten we Kyan met een schuin oog nauwlettend in de gaten houden. Hij peert er steeds tussenuit om van eiland naar eiland te rennen in de supermarkt.
Wij raken er ondertussen van overtuigd dat de rode bultjes op je rug en buik geen zonneallergie of uitslag van de zonnebrand is maar waterpokken.

06-09-2014: De eerste week zit erop
Kyan wordt vandaag wakker met nog meer rode plekken, nu ook in zijn gezicht. Overduidelijk waterpokken. Wel slaapt hij uit tot 9:00u, dus er zijn ook voordelen aan de hele situatie.
Je maatje Tim vertrekt vandaag, dus je zegt vanaf een afstandje gedag. Verder moet je wachten totdat het zwembad leeg is en dat valt je niet mee. We moeten het er de komende dagen maar mee doen.
Gelukkig ben je ondanks de jeuk en koorts lekker vrolijk, maar dat komt misschien ook door de ongelimiteerde hoeveelheid schermtijd waar je dankbaar gebruik van maakt.

07-09-2014: Siesta
Rond 5.00u is Kyan klaarwakker, niet dat hij huilt, maar hij brabbelt gewoon. Zijn temperatuur is wat opgelopen en hij heeft het warm. Een flesje water en de airco aan doen gelukkig wonderen. Het zetpilletje helpt natuurlijk ook. Daarna tukt hij door tot 9.30u, dus het ochtendprogramma is vandaag beperkt. Het middagprogramma overigens ook, want Kyan is hangerig, vrolijk, koortsig en ondeugend tegelijkertijd.

08-09-2014: Irene en Jeroen op bezoek
Met Kyan gaat het vandaag alweer een stuk beter, het ergste van de waterpokken is alweer achter de rug. In de middag doen We nog even snel boodschappen in Torre Del Mar, want Jeroen en Irene komen vandaag op bezoek. We slaan flink wat wijn, bier, vlees en vis in, want weer gaan uitgebreid BBQ’en. Jeroen en Irene waren bang dat we niet genoeg zouden hebben, want ook zij hebben nog wat langoustines en chorizo bij zich. Terwijl Kyan lekker ligt te slapen maken wij er een ouderwets gezellige avond van. De wijn moet sowieso weer worden aangevuld.

09-09-2014: Uitbrakken
Ik heb nog een redelijke nacht gehad, maar Vanou heeft nauwelijks geslapen. De nacht was al kort, maar met Kyan op de kamer wordt die vanzelf nog korter. Heel schattig natuurlijk om voortdurend “papa, mama” herhaald te horen worden, maar vandaag is dat met ietsje minder plezant.
Jeroen en Irene hebben er gelukkig niets van gehoord en zij slapen langer uit. Aan de brakke koppies te zien, zal het een rustig dagje worden. Na het ontbijt chillen we in het zwembad en snacken we wat tapas naar binnen. Dan is het tijd voor Jeroen en Irene om de koffers te pakken, want zij vliegen terug naar Nederland. Alles wordt binnenstebuiten gekeerd en opnieuw ingepakt. Wij eten nog een soepje een gaan vroeg naar bed. Wij zijn duidelijk geen 20 meer.

10-10-2014: Opa en Oma komen langs
Na een goede nacht te hebben bijgeslapen bereiden we ons voor op de komst van opa en oma. Beetje de casa opruimen, handdoeken regelen en wat laatste boodschappen – voornamelijk wijn – inslaan en ze mogen komen. Rond half vijf ‘s middags staan ze toch ineens op de stoep, want ze zijn in één keer goed gereden. En dat had ik in eerlijk te zijn niet verwacht. Kyan dolblij natuurlijk om opa en oma te zien. En andersom trouwens ook.
‘s Avonds genieten weer nog van de ondergaande zo’n op het terras en sluiten weer af met een lekkere vino tinto, terwijl Kyan nog in zijn eigen kamertje ligt te tukken.

11-09-2014: Alcazaba
Voordat we gisteren met z’n allen gingen slapen hebben er Kyan naar de woonkamer verplaatst. Dat ging goed, maar toen opa ‘s ochtends – door de wijntjes waarschijnlijk – er na zessen uit moest in te passen, was ook onze kleine man klaarwakker. Vroeg op dus. Na het ontbijt gaan weer naar Malaga om de Alcazaba te bezoeken. Een Moors paleis aan de rand van de oude binnenstad. Onderweg doet Kyan een powernap en dat komt helemaal niet slecht uit, want zo houdt hij het tenminste wat langer uit. Rond de middag is de koek echter op en zonder de Kathedraal te hebben gezien keren weer terug naar Periana. Onverwacht hoogtepuntje was de lunch bij El Pimpo en een Flamenco optreden ten overstaan van het terras. Kyan vond dat reuze interessant. Het het publiek genoot ook van Kyan.
Terug in Periana verbouwen we de boel, zodat Kyan weer in zijn eigen kamertje kan slapen. Opa en oma vinden het niet erg om in de woonkamer te slapen. Goed voor elkaar!

12-09-2014: Sevilla (1)
Je wordt door opa en oma vanochtend uit bed gehaald, dus wij slapen en klein beetje uit. Je hebt de grootste lol bij opa en oma in bed. Net als gisteren ben je kirrend aan het rollebollen op het matras. Ook doe je weer fanatiek mee met oma’s buikspieroefeningen.
Na het ontbijt pakken wij onze spullen, want wij gaan op roadtrip naar Sevilla. Jij wilt mee – maar dat is niet de bedoeling – en dus zet je het op een brullen.
Na een ritje van 2.5u tussen olijfbomen door komen we aan in Sevilla. We rijden net verkeerd, dus proberen wij het opnieuw. Wij volgen het ongeschreven circulatieplan en zien de helft van de oude binnenstad. Als we bijna bij het hotel zijn en weer willen parkeren is er geen parkeerplaats in de omgeving te vinden. We crossen wederom een rondje Sevilla en besluiten over te gaan tot plan B, een parkeergarage zoeken. Als wij die hebben gevonden dan hebben wij inmiddels de hele oude binnenstad gezien. Snel inchecken dus een en hapje eten. Na wat tapas beginnen we aan de slentertocht die ons langs de Universiteit, Torro d’Oro, de oude haven, Plaza del Toro, de
Kathedraal en tot slot de Real Alcazar brengt. Bij de laatste gaan we naar binnen en vallen van de ene verwondering in de andere. Superlatieven schieten tekort.
Van al dat gesjok moeten wij even bijkomen en gaan even terug naar het hotel. Daar rusten we even uit voordat we aan de Spaanse avond gaan beginnen. Eerst nog een glas wijn bij een of ander barretje en dan staat Duplex op de agenda. Dit restaurant werd aanbevolen vanuit het hotel, maar daar is geen hond te beleven. Ook allerlei coupons een kortingsvouchers krijgen ons niet naar binnen. We sjokken en slenteren weer de hele binnenstad door totdat er aankomen bij Baratillo. Superleuk tentje waar we heerlijk hebben gegeten. Daarna nog op zoek naar een leuk barretje voor een afzakkertje. Die vinden we bij Bodega Santa Cruz, dat stom toevallig tegenover hotel casa 1800 ligt. Dit is het hotel waar we over een paar dagen in Granada zullen slapen. Ziet er veelbelovend uit.

13-09-2014: Sevilla (2)
We slapen natuurlijk lekker uit. De dan starten we met ontbijt op de Santa Maria La Bianca. Daarna gaan we naar de Kathedraal, waar we in de rij met bezoekers mogen aansluiten. De keuze om gisteren al de Real Alcazar te bezoeken was een hele goede. De Kathedraal is gigantisch! Qua afmetingen maar ook wat betreft de kunst en afwerking aan de binnenzijde. Na elke hoek te hebben bezichtigd beklimmen we de 36 trappen van de Giralda. Oorspronkelijk de minaret van de moskee die op dezelfde plek heeft gestaan waar later de Kathedraal is gebouwd. Vanaf de top is er een geweldig uitzicht over Sevilla.
Daarna wandelen naar de Plaza Espana om de laatste highlight van Sevilla te bekijken. Daarna eten we nog een paar tapas en dan zit Sevilla erop. Wij zoeken de parkeergarage weer op en rijden terug naar huis om met Kyan te kunnen knuffelen.

14-09-2014: Chillen
We rusten een dagje uit van de trip naar Sevilla. De ochtend vliegt zoals gewoonlijk weer voorbij zonder echt iets bijzonders te hebben gedaan. Zodra Kyan aangeeft dat meneer wil gaan slapen (“sjlapuh”), maken wij met z’n allen van de gelegenheid gebruik om te lunchen. Babyfoon mee en hup naar Cantueso, waar er behalve tapas ook lekker wat wijntjes naar binnen glijden. Daarna is het tijd voor het zwembad, maar voor het zo ver is bestellen we nog soup of the day, abandidas en een paar baguettes ‘to go’. De supermarkt is namelijk gesloten…

15-09-2014: Alhambra
We maken ons op voor de volgende roadtrip naar Granada. Kyan is die ochtend niet bepaald te genieten, dus die ligt al in bed als wij vertrekken. Hopen dat hij niet al te verdrietig is onder ons gemis.
Via een mooie, bochtige route die langs Alhama de Granada gaat ploegen we een weg naar de A92. Vanaf daar is het eigenlijk nog maar een klein stukje naar Granada.
Eenmaal ingecheckt in Hotel Casa 1800 gaan we op weg naar de Alhambra. We zijn te voet en pakken de shortcut die naar de Alcazar leidt. Als gevolg hiervan leggen we de rest van de dag de route tegen de aangegeven richting af. Lekker tegendraads. Na de Alcazar lopen weer naar het paleis van Karel V en vervolgens naar de tuinen (Generalife). Als laatste zijn Palacios Nazaries aan de beurt. Met onze tegendraadse route gaan we van minder mooi naar schitterend. Wat een overweldigend paleis!
Moe geslenterd gaan we terug naar ons hotel om met een verkwikkend bad weer de batterij op te laden, met een fles Cava als katalysator.

16-09-2014: Granada
Zonder Kyan, wekker, oncomfortabele kussen of matras slapen we uit en gaan na het ontbijt Granada in. Eerst de kathedraal en het ernaast gelegen kapelletje waar o.a. Koning Ferdinand en Koningin Isabella zijn begraven. Van de kathedraal zijn we erg van onder de indruk. Mooier nog dan die van Sevilla. Het kapelletje is maar zozo. Dan springen we op de bus naar Sacremonte waar we de Moorse tuin van Casa del Chapiz, de grotwoningen, het Palazio de los Cordova en Mirador de Mario Maya bezoeken. Dat laatste geeft een geweldig uitzicht over de Alhambra en Granada.
Rond de lunch strijken we neer op het terras aan de Paseo de los Tristes. Overigens ook met mooi uitzicht op de Alhambra, hoewel dat natuurlijk op veel plekken in Granada het geval is. “Croquettas, Albandigas, Pan, Aceite, Cerveza y Coca Cola por favor”. En daarna weer naar huis. Menneke knuffelen.

17-09-2014: Frigiliana
Vandaag vertrekken opa en oma en zit voor hen de vakantie erop. Hoewel ze iets voor vijven vliegen, zouden het opa en oma niet zijn als ze de hele dag bezig zijn met vertrek. Rond het middaguur gaan ze alvast naar het vliegveld van Malaga (uurtje rijden) en zijn wij weer met z’n drieën.
In de middag bezoeken we Frigiliana. Een wit, Moors dorp met heel veel trappen. Ergens rijden het beklimmen passeren we een Spanjaard. Lekker nonchalant groet Kyan hem met “hola”, waardoor de Spanjaard even met stomheid is geslagen, want over één ding is iedereen het eens, Kyan is op en top Hollands glorie. Een aantal trappen verder kan Kyan het niet laten om ook nog de gaten te steken van een paar Aziatische dames.
Na de trappen weer naar beneden te zijn gelopen gaan we bij een tapas barretje zitten. Kyan begint als ware carnivoor de tapas schaal te plunderen. Lekker!

18-09-2014: Weer geen Benarajafe
‘s Ochtends doen we het rustig aan. We zijn immers weer helemaal op onszelf aangewezen als het om Kyan gaat. Uit bed halen, fles melk geven, ontbijt, spelen, alle toeters en bellen die opa en oma de afgelopen dagen graag hebben overgenomen mogen we weer zelf doen.
Het plan is om ‘s middags naar het strand van Benerajafe te gaan. Poging twee zeg maar. Het weer is namelijk een stuk verbeterd sinds gisteren. Alleen slaapt Kyan weer bijna vier uur lang een gat in de middag. Geen strand dus, maar zwembad. Buurten met de buren als alternatief plan.

19-09-2014: Benerajafe op de valreep
Het is vandaag de laatste dag voor vertrek en we kunnen het niet laten om een laatste poging naar Benerajafe te ondernemen. Kyan duikt redelijk op tijd z’n bed in en is ook redelijk op tijd wakker. De kaart is mee, dus alle seinen staan op groen en niets staat ons in de weg om dit keer met succes het strand van Benerajafe te op te zoeken.
Rustig is het er in ieder geval. We zijn maar één van de weinige die vandaag naar het strand gaan. Dit strand dan. Met het strand bijna helemaal voor onszelf alleen vind Kyan de branding nog steeds te spannend, maar klooien met zijn emmertje, schepje en hark blijft het mooiste wat er is. Als de zon langzaam aan begint te zakken pakken we de boel weer bij elkaar en gaan terug naar Periana. Maar natuurlijk niet voordat Schumacher in spé even achter het stuur heeft gezeten. Ondertussen speelt Never Say Never van Basement Jaxx op de radio en Kyan trekt het volume vol open en gooit de handjes in de lucht. Feestbeest!
‘s Avonds is het natuurlijk onze bonte avond en gaan we voor de laatste keer bij Cantueso eten. We moeten immers toch de heuvel op om de rekening te betalen, dus nog een keertje uit eten moet kunnen. Het kost toch geen drol hier.

20-09-2014: Vliegen
Over vertrekken valt niet veel bijzonders te zeggen. We ontbijten op ons gemak en we pakken onze spullen. Alles rustig aan. Wat over is en nog niet is aangebroken gaat in het overlevingspakket dat voor de buren is bestemd. Weggooien is zonde.
Dat geldt – soort van – ook voor benzine tanken op de laatste dag. We vertrekken met 64km te gaan tot een lege tank, maar de afstand is 72km tot het vliegveld. Een groot deel – vooral het eerste stuk – gaat bergafwaarts, dus we weten pas echt waar we aan toe zijn zodra er op de snelweg zijn. Daar hebben we nog 88km, terwijl we er dan al 20km op hebben zitten. Plakje cake. Dan loopt de teller toch terug naar 54km, dus het wordt toch krap aan. Vooral Vanou vindt het spannend als het tanklampje op het dashboard begint te knipperen. Met 43km (iets meer dan twee liter) tot een lege tank leveren we de Opel Corsa met te kleine motor in bij Helle Hollis en gaan we inchecken.
Onderweg naar de gate geniet Kyan – en als gevolg daarvan een boel omstanders – van de vliegtuigen die opstijgen. Ook de horizontale loopbanden zijn weer een regelrechte hit. Net als het vliegen. Kyan is weer door het dolle heen en slaapt nog geen seconde. Totdat we wegrijden in onze auto. We hebben Langparkeren nog niet achter ons liggen of meneer ligt al te tukken. Slaap zacht binkie, zo lig je lekker in je eigen bedje.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *