Ibiza / 2019

Zaterdag

Vandaag begint de vakantie. Vanou’s favoriete eiland wacht op ons. Vrijdagavond hebben Vanou en ik de koffers gepakt en nu pakken we de laatste dingetjes in. We vliegen vanaf Eindhoven. Normaal gesproken een klein uurtje rijden, maar we moeten omrijden vanwege werkzaamheden aan de A2 tussen knoppunten Deil en Empel. Dat wisten we gelukkig al, dus geen stress en gewoon wat eerder vertrekken. Op de alternatieve route via A27 staat een dikke file, dus we rijden over Arnhem. Bijna twee keer zo ver, maar wat maakt het uit. De vakantie is begonnen.  Op Eindhoven Airport laat Kyan in kinderhoek zich van zijn “beste grote broer kant” zien. Hij helpt Lauren bij het beklimmen van de speelhoek en samen glijden ze naar beneden. Samen hebben ze dikke pret. Dan is het tijd om aan boord te gaan. De vlucht verloopt soepel, behalve dat Lauren wil niet slapen. Huilend, vechtend valt ze in slaap. Voor korte duur, want na iets meer dan een half uur gaan de luiken alweer open. Op Ibiza Airport gaat het snel. In no-time hebben we onze koffers en kinderdrager te pakken en kunnen we met de shuttle – my bad – naar autoverhuur Centauro. De gereserveerde Peugeot 308 is niet beschikbaar, dus we krijgen een upgrade. Een Nissan Juke. Daarvan is de kofferbak is veel te klein. Past amper – of misschien zelfs niet eens – één grote koffer in, laat staan die halve volksverhuizing die wij met ons mee naar Spanje hebben gesleept. De dame van het verhuurbedrijf sprint naar binnen om iets anders te regelen. “Don’t you worry” zegt ze nog voordat ze omdraait. Niet veel komt ze met De Grote Blauwe Bus – een Citroën Berlingo – voorrijden. Achteloos smijt ik de spullen achterin, want ruimte genoeg en dan kunnen wij naar Port de Sant Miquel.  Het is al rond etenstijd wanneer we op ons vertrouwde plekje inchecken. We droppen de koffers in ons appartement en lopen naar restaurant Port Balansat om de hoek. Een bekende plek met twee grote trekpleisters, namelijk het homarium en de vitrine met verse vis. Milo vindt het homarium doodeng, Lauren vindt het spannend. Kyan eigenlijk ook, maar hij zet zich over zijn schrik heen en aait een kreeft. Van het menu kies ik de Parrillada – een proeverij van vis – en dat is weer groot succes. Tegen de tijd dat de borden leeg zijn valt Iedereen bijna om van slaap. De halfvolle fles wijn Enate 2-3-4 gaat mee naar huis voor het afzakkertje op het terras. De jongens willen echter nog niet slapen. Begrijpelijk, alles is nieuw en spannend.

Zondag

Twee stuiterballen maken het halve hotel wakker. Ze zijn niet te houden. We stoppen er snel wat eten in, rekken met veel pijn en moeite de tijd tot 9:30, en trekken ze de zwemkleren aan. Snel naar het apenzwembad dat om 10:00 pas opengaat. Kyan en Milo hebben de grootste lol met de regenton die langzaam volloopt met water totdat deze door het gewicht kantelt en de inhoud uitstort in het zwembad. Verder zorgen de glijbanen en fonteinen voor urenlang vertier. Dan is het tijd voor Kyan om te oefenen zonder bandjes in het grotere zwembad. Milo doet vrolijk mee, maar dan met zwembandjes om natuurlijk. Rond de lunch steken we de weg over naar de kiosk. Twee icetea voor de jongens – waar Lauren ook van meegeniet -wat voedsel voor ons allemaal en een kannetje Sangria voor Vanou en mij. Dan zie ik in mijn ooghoek ineens een bekende, oud-collega Bastiaan. Hij is die ochtend geland met zijn vriendin en maakt een rondje op Ibiza. We praten kort bij, totdat mijn aandacht is vereist op het springkussen. Milo heeft de stekker van de pomp eruit getrokken en het springkussen zakt als een soufflé in elkaar. Snel de stekker er weer in alsof er niets aan de hand is. Na het slaapje van Lauren is het tijd om het strand te verkennen. Daar hebben de jongens al de hele dag op liggen azen. Gewapend met emmertjes die we van de apotheek op de Biltstraat hebben gekregen zijn de kinderen de rest van de middag zoet in de branding. Als de magen beginnen te knorren realiseren we ons dat we geen rekening mee hebben gehouden dat de winkels op zondag vroeger dicht zijn. Dan maar weer uit eten. Bij Chiringuito Pascual bestellen we een poke bowl zalm, curry bowl, pasta pesto voor Milo, Kyan een hamburger en voor Lauren pasta bolognese. Daar eten we lekker met de voetjes in het losse zand. Lauren weet voortdurend de aandacht naar zich toe te trekken. Kirrend en schaterend houdt ze iedereen om ons heen in de gaten. Wederom kapot rolt iedereen zijn bedje in.

Maandag

Milo wordt wakker met een droge luier! Dat is lang geleden, dus meneer heeft een cadeautje verdiend. Het ontbijt echter duurt een eeuwigheid. Vooral Milo schiet voor geen meter op, zelfs niet met het vooruitzicht van het uitzoeken van een cadeautje. Terwijl iedereen al lang en breed van tafel is, is hij nog steeds zijn broodje aan het herkauwen alsof hij een koe is. Tegen de tijd dat Lauren alweer naar bed kan voor het eerste slaapje van de dag, ga ik samen met Kyan en Milo boodschappen doen bij Lidl in Sant Antonio. Geheel onverwacht slaapt Lauren een gat in de dag. Maar liefst 4 uur lang is zij van 10:30 tot 14:30 onder zeil. Bij terugkomst ga ik met de jongens daarom weer naar het zwembad. Lauren wordt gelukkig niet veel later wakker. Eten, drinken, zwemluier mee en dan is de familie weer compleet in het apenzwembad. Jay van animatie komt langs en vraagt of we meedoen met minigolf. Ja! Voordat we beginnen is er een voorstelrondje. Jay heeft moeite met de naam van Milo. Misschien is hij wat uit het veld geslagen door zijn voorkomen, want Milo komt met zijn drie jaar oud al bijna tot Jay’s oksel. Jay – volwassen vent – kan het maar moeilijk geloven. Na drie rondes minigolf hebben we alle drie 25 punten, maar daarmee is geen van ons de winnaar. Champagne en cola gaan helaas aan onze neus voorbij. Dan duiken we het diepe bad in. Milo met, Kyan weer zonder vleugeltjes, want Kyan moet oefenen voor zwemdiploma A. Lauren komt er gezellig bij in de babyfloat. Even lijkt ze het okee te vinden, maar dan bedenkt ze zich. Voor haar is het water te koud en zet het op een krijsen. Tot slot eindigen we weer waar we in het zwemparadijs zijn begonnen, in het apenzwembad.

Dinsdag

Ontbijt schiet nog steeds niet heel erg op, al zit er verbetering in. Het belangrijkste maal van de dag lijkt niet aan onze kinderen niet besteed. Hebben ze waarschijnlijk van hun moeder. In de ochtend gaan we naar speeltuintje tegenover bij de kiosk. Dat stond er twee jaar geleden nog niet. Milo slaat een Spaanse chica aan de haak waarmee hij leuk samen aan het spelen is. Ondanks de taalbarriere spelen ze tikkertje, rennen ze achter elkaar aan, en zitten ze samen in de schommel. Handen, voeten, een brede lach en een ondeugende blik is eigenlijk alles wat je nodig hebt. Om 11:00 is het weer tijd voor Lauren om naar bed te gaan, maar het appartement wordt dan nog schoongemaakt. Even snel naar het barretje voor een kopje koffie voor ons en 2 cola (?!) voor de jongens, voordat we Lauren in haar schone bedje leggen. Als Lauren dan ligt te slapen maak ik met de jongens een wandeling van 1.5 km naar Torre des Molar, een oude vuurtoren. Kyan stapt dapper mee, Milo houdt het op 2/3 van de weg omhoog voor gezien. De rest van de route zit Milo in mijn nek. We beklimmen de oude trappen van de vuurtoren en bovenop genieten we van het schitterende uitzicht. In de verte zien we Benirras liggen – de baai waar we twee jaar geleden een dag zijn geweest. Wat chipjes en wat drinken op het meegebrachte kleed en we beginnen weer aan de weg terug. Milo weer in mijn nek. Bij terugkomst is Lauren net wakker, dus we kunnen meteen naar Cala Nova, lunchen bij Aiyanna. Voor de jongens een Popcorn Martini zonder alcohol, Vanou en ik weer een kannetje Sangria met Cava. Het idee is om daar ook een duik te nemen in de zee, maar Kyan en Milo willen liever niet de zee vanwege de melding dat er giftige kwallen zijn gesignaleerd. Niet zomaar een soort, Portugees Oorlogsschip – serieuze aangelegenheid -, dus terug naar huis voor een laatste duik in het apenzwembad. Misschien wel het hoogtepunt van de dag, zo niet de hele vakantie.

Woensdag

De ochtend begint – hoe kan het ook anders – in het apenzwembad. Daarna worden ze door de animatie gestrikt voor het bouwen van zandkastelen op het strand. Daar hebben de jongens de grootste lol. De temperatuur is vandaag opgelopen naar 27 graden. Tijd voor een lunch bij La Paloma. Heerlijk tranquilo plekje op een schitterende, warme dag. Milo maakt daar al snel weer nieuwe vriendjes waarmee hij verstoppertje speelt en Kyan speelt vrolijk mee. Lauren is echter niet in haar hum. De afgelopen dagen had ze al wat verhoging, daar kwam gisteren wat diarree bij, maar vandaag is er de overtreffende trap. Tijdens haar middagslaapje spuugt ze haar bed onder. Na een diarree-incident in de ochtend, zet ik haar vandaag voor de tweede keer onder de douche. Ik verschoon haar bedje, handwasje van de slaapzak en romper en daarna kan madame weer naar bed. Gelukkig hebben we een setje bij ons voor dit soort ongevallen. Ondertussen leven de jongens zich weer uit in het peuterbad en het grote apen zwembad. Kyan moet natuurlijk oefenen voor zijn zwemdiploma. Milo is inmiddels van overtuigd dat ook hij zonder zwembandjes kan zwemmen. Tijd voor een lesje. Milo doet zijn zwemvleugeltjes af en duikt in het water. Als een baksteen zinkt hij naar beneden en ik trek hem omhoog. Dat herhalen we een paar keer, totdat Milo heeft geaccepteerd dat hij nog niet zo ver is om zonder zwemvleugeltjes te kunnen zwemmen. Dan lonkt weer het animatie programma, maar Milo redt het einde niet. Hij komt thuis met buikpijn. Virusje, Spaanse griep of teveel zwembadwater binnen gekregen?

Donderdag

De jongens staan weer te popelen om naar het zwembad te gaan. En naar de Kids Club. Stenen verven, bordjes met zaadjes en pasta verven. Ze gaan er helemaal in op. Lauren is nog niet helemaal fit, dus we leggen haar op tijd in bed. Gisteren hebben we afgesproken dat we nu een go/no go beslissing nemen voor het middagprogramma. Vanou wil namelijk heel graag naar Cala Bassa Beach Club [CBbC]. En ik ook, vooral ook omdat we anders de hele dag tegen de plakkerige All-inclusive gasten moeten aankijken. We trekken er liever op uit. Zeker nu het besef indaalt dat morgen alweer de laatste dag is en de weersvoorspelling wat regen in het vooruitzicht heeft. Er is nog veel te ontdekken. Ratio zegt met een zieke Lauren thuis te blijven, maar het gevoel spreekt dat tegen. Tegen beter weten in gaan we op de mooiste dag van de week toch naar CBbC. Vanou heeft er twee strandbedjes voor ons gereserveerd. Milo heeft in eerste instantie helemaal geen zin en wil bij Balansat blijven. Eenmaal in de auto verdwijnt de tegenzin en na 45 minuten rijden al helemaal zodra hij het strand ziet. Cala Bassa Beach Club ligt namelijk in een idyllisch baaitje. Het gehalte “zien en gezien worden” is er hoog. Ik sta ervan te kijken hoe lang het maken van de perfecte selfie voor sommigen kan of mag duren. Ook sta ik te kijken van het aantal verbrande ruggen en ontblote bovenlijfen. Alles tezamen een mooi uitzicht, zeg maar. Lauren wil er niets eten totdat ze de frietjes in de gaten krijgt die Kyan niet meer op kan en die ik met hand en tand van de zeemeeuwen heb verdedigd. Ze eet ze allemaal op. Goed zo. Ondertussen hebben wij genoten van papardelle (Milo), gepaneerde biologische vrije uitloopkip (Kyan), hamburger (Vanou), en sashimi (ik, mjam mjam). En een kannetje Cava Sangria. Gewoon omdat het kan. Na zo’n decadente dag op Cala Bassa willen we het ’s avonds rustig aan doen, maar koken in het appartement hebben we allebei geen zin in. Toch maar weer uit eten bij Chiringuito Pascual waar Lauren wederom aan het slettebakken gaat met de obers. Amper één jaar oud en nu al aan het sjansen. Ik houd mijn hart vast voor wat later komen gaat. Nadat we hebben afgerekend maken ons op voor de kinderdisco. Milo is helemaal in zijn element. Het kan hem niet gek genoeg. Kyan wil eigenlijk ook, maar houdt zich in. Te cool en te oud (?!) om aan die gekte mee te doen. Alsof hij koudwatervrees heeft blijft hij bij ons staan, terwijl Milo helemaal uit zijn plaat gaat. Bloed kruipt waar het niet gaan kan en na een kleine 10 minuten staat ook Kyan volop mee te dansen en te springen op de muziek van de minidisco. Al is het met een lichte terughoudendheid en voorzichtigheid op de allergekste momenten.

Vrijdag

De dag begint hoopvol. Lauren ad een fles in recordtempo. En ze heeft eetlust weer terug. Het meisje lijkt weer helemaal de oude. De hoop op een mooie dag vervliegt echter al snel als we naar buiten kijken. Regen, regen en nog eens regen. Daarmee valt de dag letterlijk in het water. Te koud voor het zwembad, te koud voor het strand. We checken de voorspellingen en radarbeelden voor de middag. Het zou in de middag opklaren, dus we maken ons op voor Dalt Villa. Daar belanden we in een heus verkeersinfarct in onze zoektocht naar een parkeerplek. Het duurt lang, heel lang. Alles staat vast en er is werkelijk geen doorkomen aan. En ophouden met regenen doet het ook niet. Een ritje wat eigenlijk iets meer dan een half uurtje zou moeten duren, doen we bijna anderhalf uur over. Uiteindelijk parkeren we de auto op Parking Es Pratet, vlakbij de haven. Daar drinken we een kop koffie in een barretje om op te drogen. Lauren krijgt haar opwarming door eindeloos heen en weer te lopen in dat barretje. Na de koffie kijken we naar de superjachten in de haven en we besluiten om naar huis te gaan. Zo in de regen is er niks aan. Thuis hebben we nog een en ander in de koelkast liggen dat op moet. Het voelt na zo’n regenachtige dag als een anti-climax om thuis te eten. We pakken daarom onze spullen en gaan naar het visrestaurant om de hoek om de vakantie in stijl af te sluiten. Ze hebben daar overigens ook een prima ossenhaas. De jongens willen na het eten nog even pootje baden in de zee. Milo zou Milo niet zijn als hij de grens steeds verder verlegd. Wat begint als onschuldig pootje baden, eindigt in een kleddernatte Milo. Doorweekt van top tot teen. Die kleren krijgen we natuurlijk nooit meer droog en die verdwijnen kletsnat in het koffer.

Zaterdag

Om 6:10 gaat de wekker. Tijd om de laatste spullen in de koffers te doen, te douchen en ons klaar te maken voor de reis terug. Ontbijten doen we met de boterhammen met kaas, spek en gebakken ei die ik de avond ervoor nog heb staan bakken. Alles moest op. Onaangebroken spullen leggen we apart. Daar mag de schoonmaakster over beslissen wat ze ermee doet, behalve de ongeopende fles wijn. Die gaat mee naar Nederland. We leveren De Grote Blauwe Bus keurig afgetankt weer in bij Centauro, stappen in de shuttle bus voor het korte ritje naar het vliegveld, dan nog inchecken, wat drinken, boarden en dan zijn wij klaar om te gaan. De deuren gaan dicht, we horen “please arm slides” en dan het slechte nieuws vanuit de cockpit. Het is zo druk boven Frankrijk dat er een tijdslot is toegewezen waarin we door het Franse luchtruim mogen vliegen. Dat levert ons een vertraging op 45 minuten. De riemen gaan weer los en Lauren banjert lekker op en neer door het gangpad. Rij voor rij worden onze medepassagier getrakteerd op Lauren’s brede lach. Dan is het tijd voor vertrek. Speen voor Lauren en lollies voor de jongens voor het klaren van de oortjes. Handje voor Vanou om te vermorzelen tijdens take-off. Het verloopt weer vlekkeloos. Terwijl de jongens volledig opgaan in de filmpjes op de tablets, valt Lauren bij mij op de buik in slaap. Of eigenlijk zittend / hangend op mijn arm. Dat betekent dus bijna een uur lang niet bewegen. Met uiterste zorg wissel ik af en toe van arm. Ik zit aan het gangpad en zie hoe de buurtjes steeds ongemakkelijker beginnen te draaien op hun stoel. Nature calls. Omdat Lauren zo heerlijk ligt te slapen willen ze haar en mij niet storen, maar er moet geplast worden. Voorzichtig sta ik op, laat de buurtjes eruit en sta verwonderd te kijken hoe Lauren braaf doorslaapt. Topper. Eenmaal thuis zijn de jongens niet te houden. Hoewel ze heel verdrietig waren om Ibiza achter zich te moeten laten, zijn ze blij om weer thuis te zijn. Met de bakfiets gaan naar het Griftpark om het laatste restje energie te verbranden. Maar als de jongens om 20:00 in bed liggen, blijkt dat vat nog lang niet leeg. Ruim een uur lang wordt er nog gekletst, gelachen, gespeeld totdat de slaap invalt. Ibiza was weer geslaagd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *