Kreta

150517 Vertrek
Het is vroeg opstaan vandaag want we vliegen om 7.00 vanaf schiphol. Dat betekent dus dat de wekker om 3.50 gaat en dat we om half vijf in de auto zitten. Door het vooruitzicht van vliegen en vakantie is Kyan in recordtempo uit zijn slaapzak en in zijn kloffie. Die heeft er zin in; en wij ook!
Op Schiphol heeft Kyan weer de grootste lol met lopende banden en roltrappen; de vlucht gaat voorspoedig; is het lang wachten op de huurauto; maar het weer op Kreta is met 24 graden heerlijk! Op Grieks tempo wordt de bagage gelost. Gelukkig komen onze koffers als een van de eerste op de band. Nog voordat ik aanstalte maak om de eerste koffer te pakken roept Kyan: “daar is ie!” Het is de rode koffer, dus dat kan het spotten van Kyan nog enigszins verklaren. Maar ook de anonieme zwarte koffer pikt hij er feilloos uit. Wij zijn in ieder geval met stomheid geslagen en apetrots. Briljante peuter!
Na een rit van twee uur van Heraklion naar Sitia genieten we van onze villa met privé zwembad en ik doe de hoogst noodzakelijke boodschappen bij een minimarkt, want vrijwel alle winkels zijn dicht. Daar leer ik de eerste Griekse woordjes ‘efgaristo‘ (dankjewel) en ‘yasu‘ (tot ziens)

150518 “Mag ik centjes?”
Na een flinke tuk (we hadden nog wat schade in te halen van de afgelopen dagen van veel bezoek, veel bier – in mijn geval dan – en weinig slaap, slaan we groots in bij de nabijgelegen Lidl. Kyan tukt in de middag nog flink door (die had nog wat extra’s nodig) en ‘s middags gaan we naar het strand van Sitia. In de shop waar we wat strandspeeltjes aanschaffen – waaronder een bal – vliegt diezelfde bal bijna de porselein vitrine in. Bijna, gelukkig.
Op het strand moet Kyan nog over wat koudwatervrees zien heen te komen, wat maar mondjesmaat lukt. Gelukkig is het met een schepje heerlijk spelen in het warme zand. Maar na de kat uit de boom te hebben gekeken waagt Kyan het er toch op. Voetje voor voetje en hand in hand schuifelen we de zee in. Held op sokken.
‘s Avonds eten we een hapje op de boulevard van Sitia. Daar is ook een mini-kermis waar Kyan helemaal fan van is. Nadat hij bij mij komt bedelen met “papa, mag ik centjes?” geniet hij met volle teugen. Veel te laat duikt Kyan het bed in. We sluiten ons de komende week maar een beetje aan op het Griekse ritme.

150519 Biefstuk en grote bah
Ondanks dat Kyan gisteren pas om 21.00 in bed lag, is hij vanochtend gewoon weer om 6.40u wakker. Toch niet uitslapen voor papa en mama dus. Gelukkig heeft meneer energie voor tien en rent, springt en danst vrolijk door het huis en om het zwembad heen. Helemaal in zijn element. Tot de middag. Dan is de koek echt op en meneer besluit zelfstandig dat het tijd is voor een dutje. Voor mama trouwens ook, want na een constatering dat ze het vanwege meerdere harde buiken vandaag wat rustiger aan moet doen, ligt ze luttele seconden later te knorren op het ligbed in de zon.
Zodra de middagdutjes erop zitten genieten we van ons zwembad en het mooie weer. Kyan heeft vandaag weer de stoute schoenen aan, maar in tegenstelling tot gisteren – niet willen luisteren – is hij vandaag een echte boef. Gewapend met ieniemienie gietertje trakteert hij mij meerdere keren op een koude douche. De middag sluiten we uiteindelijk af met een BBQ. Meneer heeft honger dus ik grill snel wat worstjes, maar dat is natuurlijk niet goed genoeg. Worstjes zijn voor plebs! Kyan wil biefstuk en gegrilde zalm. Connaisseur, maar groot gelijk.
Na de BBQ gaan de stoute schoenen weer aan en Kyan is een en al ondeugd. En dan is ie stil. Zijn hand zit bij zijn kont en dat kan maar één ding betekenen, hij is aan het kakken! Normaal gesproken niet zo’n big deal, maar nu heeft hij slechts een onderbroekje aan. Met Kyan over de schouder dribbel ik – rennen kan ik niet en mag ook niet van de fysio – naar de wc terwijl ik zijn onderbroek tegelijkertijd aan het uittrekken ben. In een vloeiende beweging zet ik Kyan op de pot en valt er niet lang daarna een goede keutel met een plons in de wc. Er volgen er nog een paar, want Kyan had al een aantal dagen niet gepoept. Vol trots zijn we, want dit is de eerste keer dat Kyan op de wc poept. De kleine man wordt groot.

150520 Ieniemienie roadtrip
Na het ontbijt stappen we in de auto om te flaneren op de boulevard van Sitia. Met drie koppen blond haar, twee daarvan torenhoog naar Griekse begrippen en één schattige peuter met krullen een superstoere zonnebril is dat een plakje cake. En ja hoor, drie omaatjes beginnen te giechelen als we beginnen aan de wandeling over de boulevard. Ietsje verderop krijgt Kyan nog een koffiekoekje. Mazzelkont. Aan het einde van de boulevard – heel veel stelt het overigens niet voor – bewonderen we wat visjes en een stel ganzen in vervolgens rechtsomkeert te maken. We ploffen neer op een terras naast de mini-kermis waar Kyan niet van is weg te slaan en bestellen ijskoffie en choco-crepes. Daarna snel naar huis want Kyan is moe.
Een hele lange tuk later springen weer in de auto om richting de gorge te rijden die volgens de bordjes langs de weg bij ons in de hoek schijnt te liggen. Zigzaggend rijden we de heuvel op een daarachter ligt geheel onverwacht een fantastisch uitzicht op ons te wachten. Dat hadden we niet zien aankomen! Als we weer thuis zijn steken we de BBQ maar weer aan. Biertje erbij voor papa, Kyan doet dapper een poging met “mag ik ook bier?”, maar nee. Wat een leven.

150521 Bankzaken en scenarioplanning
Gisteren kwam aan het einde van de dag een rente-mail van Florius binnen waarin een renteverhoging werd aangekondigd voor de langetermijnrente. Als we van de oude rente van 3,15% willen profiteren bij 20 jaar rentevast dan moeten we snel zijn. Dus terwijl Kyan ligt te slapen scheur ik naar de lokale internetshop om het papierwerk te printen, te ondertekenen, te scannen en te verzenden. Tijdens je vakantie zijn er leukere bezigheden, maar goed… ‘t is – zeg maar – voor het goede doel. Niks mis met zo’n digitaal tijdperk. Semi-digitaal eigenlijk, want nog beter was het geweest als er niet één of ander dom formuliertje geprint en gescand had hoeven worden. Ach ja, banken moeten nog veel leren.
De ochtend verloopt verder zoals de afgelopen dagen. Kyan is op tijd wakker, ik regel het ontbijt, Vanou ruimt op, dollen we lekker rond het zwembad en daarna duikt meneer weer zijn bed in. Het plan was om naar het dorpje Etia te rijden, maar Kyan is pas heel laat wakker en de navigatie geeft aan dat het een kwartiertje verder rijden is dan verwacht. Plan B dus, de archeologische plek Petras die net buiten Sitia ligt. Helaas blijkt deze al een uur dicht te zijn als we er op de stoep staan. Plan C dan maar, terug naar de villa en bij het zwembad en lekker aanklooien. En dat betaalt zich terug, want luierloos wandelt Kyan geheel zelfstandig naar de wc. Eerst een plasje en daarna uitgebreid kakken. Apetrots om deze mijlpaal te passeren. Anders hadden we ‘gewoon’ een poepluier verschoond.

150522 Idyllisch Vai
Als we de gordijnen opendoen is het weer niet zoals we hadden verwacht. Eerdere – weliswaar onnauwkeurige – weerberichten hadden de mooiste dag van de week voorspeld, maar nu zien we vooral sluierbewolking. Toch springen weer in de auto naar Vai om het enige palmbomenbos van Europa te bezoeken – en belangrijker nog – een bountystrand dat erbij ligt. De buren zijn er stom toevallig ook, dus Kyan heeft een speelkameraadje om mee los te gaan op het strand. Door peer pressure begeeft Kyan zich zelfs diep in het zeewater! Ondertussen laat de zon zich geregeld zien en dus het is en mooie, lekkere dag. Op de terugweg scoren we nog wat te eten in de supermarkt.

150523 Nog een keer Vai
Vai was gisteren uitstekend bevallen – en omdat het Oosten van Kreta wat cultuur betreft voornamelijk bestaat uit de restanten van vernielde en geplunderde monumenten – gaan we gewoon nog een keer naar het strand van Vai. Gewoon omdat het kan. In tegenstelling tot gisteren blijft Kyan de rit er naartoe wakker, dus dat wordt afwachten hoe lang hij het volhoudt. Ondanks dat de temperatuur al tegen de 30 graden aanloopt en dat het weekend is ligt het strand van Vai er nog verlaten bij als we er aankomen. Mooi. We klooien weer lekker aan totdat we rond lunchtijd een Oom-Dick-moment ervaren bij Kyan. “Gaan we naar het restaurantje?” vraagt hij ineens. En hup daar gaan we. Na de lunch krijgt Kyan nog een toetje van het huis en wij twee shotjes Raki. Heeft mama even pech…
Na de lunch trekt Kyan alle aandacht van het strand naar zich toe als hij op en neer aan het rennen is in de branding. Dollen met papa trekt daarna ook veel bekijks. Om vier uur is bij Kyan de energie op – niet slecht zonder slaap – en gaan we weer naar Sitia. Ondanks een kort slaapje in de auto is hij ‘s avonds niet te genieten. Snel naar bed. Wij pakken koffers in en plunderen alles wat nog in de koelkast ligt, want morgen gaan we terug naar huis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *