Voorschot op de zomer in Sagres

In Mei nemen we alvast een voorschot op de zomer. Dit keer in Sagres, Portugal bij Martinhal Resort. Goed toeven in riante woning, gedeeld zwembad (of toch privé) en strand op steenworp afstand. Astrid en Sjoerd zijn er ook in de buurt, dus we hebben er ook een meet & greet.


20160520 Vertrek
Alles is gepakt en gezakt. We vliegen om 12.20 vanaf Rotterdam, dus tijd genoeg en geen gehaast op te vroege uurtjes. Gewoon ‘uitslapen’ als normaal. Als Kyan bij ons de slaapkamer komt binnengelopen vragen we hem: “wat gaan we vandaag doen?” “We gaan op vakantie!” zegt ie. En zo is het. De vlucht gaat voorspoedig. Kyan vindt het een beetje spannend allemaal. Nadat we de startbaan opdraaien grijpt hij met beide handen de armleuningen vast. En die laat hij niet los totdat we hoog in de lucht zijn. Maar mooi vind ie het zeker. Ook Milo kijkt zijn ogen uit, maar tegen het eind van de vlucht boeit het hem niet meer. Milo doet een klein hazenslaapje. Nadat we zijn geland – en Kyan weer de armleuningen niet heeft losgelaten – halen we onze rental car op bij Hertz en tuffen zonder kaart en navigatie naar Sagres. Even zijn we bang dat we naar het oosten rijden (Spanje), maar dan zitten we ineens toch op de A22 naar het westen. Ons krijgen ze niet klein! Ruim een uurtje later rijden we het Martinhal resort op. We zijn er.

 

20160521 Wennen aan Martin Hal
Bij binnenkomst zei Vanou al “hier kan ik best aan wennen”. En daar heeft ze helemaal gelijk in. De service van de staff is top, de villa is fantastisch en het uitzicht is fenomenaal. Dit weekje zal voorbij vliegen, dat is één ding dat zeker is. Als Milo ligt te slapen doe ik samen met Kyan boodschappen in het nabijgelegen dorpje Vila do Bispo. Wat te eten voor vanavond, de nodige huis-tuin-en-keuken-spullen en natuurlijk drank. Bier en wijn. Daarna is het tijd om te lunchen bij een van de restaurants van Martinhal. De tent aan het strand is wat shabby. “Ik wil wel goed lunchen” zegt onze prinses, dus we zoeken het letterlijk wat hogerop. We ploffen neer op het terras bij het zwembad. Kyan is niet te houden en ook Milo wil als echte waterrat niets liever dan spetteren in het water. Als ik na heel wat waterpret met Milo naar huis loop voor zijn middagtuk, maar vindt ook Kyan dat het blijkbaar tijd is voor wat rust. Ondanks zijn slaapplek onder de parasol is Kyan ‘s avonds wat rood in zijn gezicht en op zijn schouders. Dat is niet zo best.

 

20160522 Geen strand, maar speeltuin en een hippiebusje
Gisteren waren we even bij het strand en daar was Kyan niet zonder in huilen uit te barsten weg te trekken. Op de vraag of we vandaag naar het strand zullen gaan, komt een resoluut “nee”. Speeltuin daarentegen… Na een gebakken eitje als ontbijt – ook hier ontkom ik niet aan mijn verplichtingen – gaan Vanou en Kyan naar de speeltuin. Milo en ik komen later. Daar gaat Kyan los. Niet alleen in de speeltuin, maar ook op een milkshake met aardbei. Zelf had hij overigens om een mango milkshake gevraagd, maar die van Vanou met aardbeien ziet er gewoon veel lekkerder uit. In het barretje bij de speeltuin ontdekt Kyan vervolgens een VW busje met surfboards erop. Aan hem heeft Vanou – en als Milo en ik er later ook weer zijn – geen kind aan. En als we dan toch in een barretje zijn dan kunnen we er net zo goed meteen wat eten. En drinken natuurlijk. He, vervelend. Kyan is na al dat spelen wat moe – lees: niet te genieten – en in plaats van naar het strand te gaan, parkeer ik hem op de bank, zodat hij nog even kan slapen. Na de middagdutjes van de boys nemen we even een kijkje bij het zwembad om de hoek. Daar is werkelijk geen kip! Ons eigen privé-zwembad… Daar kunnen we best aan wennen, ja. Zeker als we daar twee glazen en een flesje vinho blanco mee naartoe nemen.

 

20160523 Eindelijk naar het strand
De ochtend verloopt weer zoals de afgelopen dagen, Kyan komt onze kamer binnengeslopen om vervolgens samen met mij naar boven te gaan. Daar is namelijk de woonkamer. Daar stuitert hij vrolijk in het rond als hij niet met de vaste telefoon aan het bellen is. Dat is natuurlijk een raar, archaïsch, maar fascinerend ding. Gelukkig heeft hij nog niet door dat alleen maar op 9 gedrukt hoeft te worden om iemand van de receptie aan de lijn te krijgen, dus hij en ik voeren veelvuldige, korte telefoongesprekken.
Als ochtendprogramma staat voor Kyan de speeltuin weer op het programma en in de middag is dan – eindelijk – het strand aan de beurt. Gewapend met parasol van de villa rijden we met de auto een paar honderd meter naar de parkeerplaats die het dichtst bij het strand is. Een kleine hindernisbaan aan trappen, keien en zand later hebben we ons geïnstalleerd aan de oceaan. Het is een dag met kalme wind. Desondanks vindt Milo de branding in eerste instantie een beetje eng, maar weet zich daar snel overheen te zetten. Milo brengt uiteindelijk meer tijd in het oceaanwater door dan Kyan, want hij is vooral bezig met zand in de oceaan te gooien. Een soort van water naar de zee dragen, zeg maar. Na een zandkasteel toppen we het middagavontuur af met dobberen in het zwembad en eten we een hapje in het Italiaanse restaurant. Naast de speeltuin.

 

20160524 Waterpret in Sagres
Vannacht heb ik uit armoe met een matras uit Kyan’s kamer op de grond geslapen. Luxe laat zich kennelijk meten met de zachtheid van het matras. Daar is deze jongen niet aan gewend, want de pijn in mijn rug werd met de dag meer. Om erger dus te voorkomen, dus maar even een workaround gerealiseerd in de hoop dat housekeeping voor een structurele oplossing kan zorgen. En de tijdelijke workaround lijkt door het uitblijven van housekeeping een permanente oplossing te werken worden. Lijkt hier wel een IT-project. Maar ik heb wel heerlijk geslapen! We ontbijten lekker met z’n allen, waarbij ook Milo vrolijk mee snoept van de scrambled eggs. Daarna duiken we Sagres in om de Atlantische rotskust – die op sommige plekken zo’n 60-100 meter boven het water uitsteekt – te bewonderen. Ook nemen we een kijkje bij het Fortaleza. Ooit was dit het middelpunt van de trans-Atlantische scheepvaart. Nu is daar echter weinig meer van over gebleven. Later in de middag proberen we Kyan zoveel mogelijk in de schaduw te houden met van alles en nog wat. Ondanks veelvuldig smeren reageert hij wat snel op de felle middagzon. We tekenen, kleuren, kaarten, paaltjesvoetballen, en hebben een watergevecht in en rondom het huis. Bij dat laatste onderdeel moet ook de nietsvermoedende Milo het ongelden. We zijn stomverbaasd als hij van Kyan de volle laag uit het waterpistool krijgt, maar geen kik geeft. Moe en voldaan gaan de jongens later weer naar bed. ‘t Is weer tijd voor een lekker biertje.

 

20160525 Astrid, Sjoerd en Sebastiàn op bezoek
Niet heel ver hier vandaan zijn ook Astrid, Sjoerd en Sebastiàn op vakantie, dus we spreken met elkaar af. Zij komen hiernaartoe dus dat scheelt ons een hoop gedoe. En het biedt hen de gelegenheid om de schoonouders te ontvluchten. Rond 11.00 uur zijn ze hier. De jongens kijken allemaal even de kat uit de boom, maar als de boterham van Sebas op tafel komt is het ijs met Milo in ieder geval snel gebroken. Al snel besluiten we om naar Cabo de Sao Vincenzo te gaan. Dat is het meest westelijke punt van Europa, die we gisteren al hadden zien liggen en nu dus van dichtbij gaan bekijken. Als we het punt daadwerkelijk naderen is het indrukwekkend om de oceaan overal om je heen te zien. Tel daarbij de grote rotspartijen op die boven de kust uit torenen. We kijken er snel rond en constateren dat er op een bratwurst-foodtruck weinig te eten valt, dus we rijden terug naar Sagres waar we bij een beachbar aan het strand neerploffen met zicht op (beginnende) surfers, oceaan en indrukwekkende kust. Biertjes en hamburgers met friet gaan er in rap tempo naar binnen. Niet zozeer omdat we honger hebben – vooruit, een beetje dan – maar de jongens zijn niet te houden. Lekker spelen in het zand en de branding! Astrid en Sjoerd doen ter plekke nog een poging om Sebas in de buggy te laten slapen, dat proberen ze niet veel later bij ons thuis in de kamer van Kyan nog eens, maar zonder succes. Eén klein biertje nog en dan gaan ze naar huis. Milo gaat dan ook op bed en Kyan gaat verder met de waterpret in ons privé zwembad. Een klein tukje later is Milo ook weer van de partij. Na het eten gaan we lummelen met Milo als afgeleide scheidsrechter. Het was weer een mooie dag.

 

20160526 Laatste dag
Vandaag is alweer de laatste dag hier in Sagres. Vanavond gaan we daarom lekker uit eten, maar eerst voltrekt zich het ochtendritueel. Vanou haalt – met de auto – vers brood in de supermarkt, daarna ontbijten met z’n allen. Milo matten we nog even af door te oefenen met lopen, lummelen met Kyan en Milo als lummel, een halve marathon kruipen en dan kan meneer alweer zijn bed in. Terwijl Milo ligt te slapen geniet Kyan weer in de speeltuin, maar zodra Milo weer na half twaalf wakker is, springen we in de auto om naar het strand in Sagres te gaan. Daar hebben we de grootste lol. Kyan met het bouwen van een zandkasteel, zand in de oceaan gooien, en voor de branding uitrennen. Milo ontpopt zich als een ware schildpad, want het water heeft een vergelijkbare aantrekkingskracht op hem. Keer op keer kruipt Milo vol goede moed richting de zee, onderweg de golfslag in de branding trotserend (die golven zijn gelukkig niet zo hoog). En Vanou en ik? Wij hebben genoeg aan het schouwspel van die twee. Een ouderhand is snel gevuld. ‘s Middags gaan beide jongens dit keer op bed. Ook Kyan, zij het onder hevig krijsend protest. Papa en mama maken van de gelegenheid gebruik om ook een klein dutje te doen. Fijn! Dan breekt het avondprogramma weer aan met speeltuin en eten en drinken. Alles moet natuurlijk op. Voldaan rollen we ons bed in. Althans, Vanou. Ik lig nog steeds op mijn workaround op de grond, vandaag voor het laatst. Ik durf te wedden dat Vanou daar ook snel aan heeft kunnen wennen.

 

20160527 Terugvlucht
Deze ochtend zijn het niet de kinderen die ons wakker maken maar is het de biologische klok van Vanou. We pakken de laatste spullen in en wekken vervolgens de jongens. Uitchecken is niet nodig, want dat heb ik gisteravond al gedaan. Om kwart voor zeven zitten we in de auto op weg naar Faro. Alles loopt voorspoedig totdat we in het zicht van het vliegveld nog snel de tank willen volgooien. Door een wissel van dienst moet alles en iedereen wachten. Zo lekken minstens 20 kostbare minuten weg. Tel daar nog een bagage drop en wat extra veiligheidscontroles bovenop en wij zijn de laatsten die aan boord van het vliegtuig gaan. Maar geen stress hoor. Tijdens de vlucht doet met name Kyan een goede tuk, maar Milo en ik doen ook een beetje mee. Dit gaat voorspoedig. Milo banjert ergens nog wat op en neer in het gangpad, wat Mama nog de nodige, korte gesprekken oplevert. Een vlekkeloze landing en een supersnelle bagageclaim later en we zijn weer onderweg naar huis. Vanavond lekker een hapje eten bij de nieuwe tapasbar van Aandacht bij ons om de hoek. De vakantie is nog niet voorbij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *